Tag Archives: wajong

een trip ‘down memorylane’

Vorige week hebben jullie in de blog van onze directeur kunnen lezen dat Hoezo Anders na ruim acht jaar ophoud met bestaan. Ik mocht 4,5 jaar deel zijn van dit fantastische team. Dankzij Hoezo Anders heb ik stappen kunnen zetten in mijn eigen ontwikkeling.

Onzekerheid
Juni 2014. Mijn eigen blog was net opgestart toen ik de uitnodiging kreeg om blogger te worden. Er spookten zoveel gedachten door mijn hoofd: ‘schrijf ik hier wel goed genoeg voor?’, ‘kan ik dit wel?’, ‘kan ik wel voldoen aan datgene wat ze van mij verwachten?’. Ook is de slogan van Hoezo Anders natuurlijk: Voor jongeren met een niet-zichtbare beperking of chronische ziekte die hun dromen willen realiseren. Mijn beperking is volgens mij alles behalve niet-zichtbaar. Ik was zó onzeker.

Het eerste contact met de andere vrijwilligers bij Hoezo Anders voelde heel warm. Toch waren mijn eerste blogs voor mijn gevoel niet goed genoeg. Ik was altijd gespannen als ik een blog moest inleveren. Ik vroeg de hoofdredacteur altijd om tips en kreeg dan mooie positieve feedback terug. Ik leerde mijn gevoel onder woorden te brengen. Soms kon ik ook het kwetsbare stukje van mezelf laten zien, zoals in mijn in 2015 geschreven blog: jezelf in de spiegel

Langzaam zag ik mezelf groeien. Ik leerde mijn gevoel op papier te uiten en daardoor te reflecteren op mijn leven. Ik schreef over mijn mislukte zoektocht naar de liefde. De steun die ik kreeg van alle mensen die mijn blog lazen, was hartverwarmend. Binnen de stichting kreeg ik ook zoveel lieve berichten. Ik ben zo dankbaar voor alle lieve woorden!

Hoofdredacteur
Afgelopen jaar kreeg ik de kans om mijn werk naar een hoger niveau te tillen. Ik werd namelijk hoofdredacteur. Weer werd ik onzeker: kon ik dat wel? Was dat niet teveel verantwoording? Tegelijkertijd was ik enorm gemotiveerd om aan de slag te gaan. Terugkijkend op het afgelopen jaar hebben we veel mooie dingen gemaakt en beleefd met onze stichting. Ik ben trots op ‘mijn’ vrijwilligers die toch mooi iedere maand weer toffe blogs schreven. Trots op ‘mijn’ redacteuren die het voor elkaar hebben gekregen om de verhalen van een aantal jongeren op een bijzondere manier in kaart te brengen.

Ik denk dat ik mijn taak zeker goed gedaan heb. Soms moest ik knopen doorhakken, die ik liever niet doorhakte. Soms moest ik even uit mijn comfortzone, zoals bij het Denkandersdebat of het gaan naar nieuwe, onbekende plekken. En toch, stiekem vond ik het best wel heel erg leuk!

En nu?
Het einde nadert… Dat gaat mij niet altijd makkelijk af. Ik denk dat ik straks in een zwart gat val. Ineens heb ik meer tijd over, geen vrijwilligersteam meer om aan te sturen, geen super enthousiaste, lieve Hoezo Anders volgers meer. Ook kan ik straks niet meer regelmatig even onze website afstruinen om alles even te perfectioneren. De deuren gaan wijd open voor een nieuwe uitdaging! Wat blijft zijn de contacten met de mooie, lieve mensen van de stichting. De ervaringen die ik op heb gedaan zullen voor altijd in mijn hart zitten.

Rest mij nog één ding. Lieve, trouwe volgers dank jullie wel! Zonder jullie hadden wij niet kunnen doen, wat wij al die jaren hebben gedaan. Dank jullie wel voor jullie mooie woorden, voor het feit dat ook jullie Hoezo Anders een plekje in jullie leven hebben gegeven. Ik wens jullie een hele mooie toekomst toe!

Mocht je het leuk vinden om mij te blijven volgen: dat kan via mijn facebookpagina of mijn blogs.

Liefs Ellis

huis, hypotheek en een horrortrap

Geschreven door blogger Renske

Het vinden van een huis is momenteel voor iedereen een grote uitdaging, met de huidige krappe huizenmarkt en beperkte mogelijkheden voor starters is het kopen van een huis vrij lastig. Volgens mij geldt dat ook voor het huren van een huis, waarbij ook aan veel eisen voor wat betreft inkomsten moet worden voldaan. Als je afhankelijk bent van een Wajong-uitkering dan kan het lastig zijn om dit door de bank te laten goedkeuren als een stabiele bron van inkomsten. Niet iedere bank accepteert een Wajong namelijk als inkomstenbron. Wil je een huis kopen (met een Wajong-uitkering)? Het belangrijkste is om je goed te laten adviseren. Vorig jaar ben ik gaan samenwonen met mijn vriend en hebben we samen een huis gekocht. In deze blog lees je hoe dat ging.

De locatie
Natuurlijk een belangrijke vraag om te beantwoorden als je een huis gaat kopen is: waar wil ik wonen? Voor ons was de locatie al snel besloten: Zaandam. Dit is handig voor mijn vriend, aangezien hij slechtziend is en al zijn hele leven in Zaandam woont. Hier kent hij dus de weg en weet hij alles te vinden. Voor mij is Zaandam ook een handige plek om te wonen, omdat dit veel centraler ligt dan het dorp waar ik eerst woonde, waardoor reizen naar verschillende klimhallen veel minder tijd kost.

Het huis
Als de locatie eenmaal bepaald is kan de zoektocht naar een huis pas echt beginnen. Voor ons begon dat, zoals voor de meeste mensen denk ik, met een bezoekje aan de hypotheekadviseur. In eerste instantie bleek dat we niet genoeg inkomen zouden hebben omdat mijn Wajong niet werd meegerekend als inkomen. Vervolgens zijn we op zoek gegaan naar een andere hypotheekadviseur, die wel een bank vond die akkoord zou gaan met een Wajong-uitkering als inkomstenbron.

We hadden al een huis op het oog, en gelukkig bleken we dit huis ook te kunnen betalen. We boden, kregen een tegenbod , boden weer, en het bod werd geaccepteerd. Super fijn! Maar toen kon het echte regelen beginnen. Als je samen een huis gaat kopen moet je een samenlevingscontract met elkaar aangaan. Of trouwen, of een geregistreerd partnerschap, dat kan natuurlijk ook. Wij kozen voor een samenlevingscontract. Na een eerste gesprek bij de notaris werd het samenlevingscontract opgesteld. Deze hebben we vervolgens op dezelfde dag getekend als het koopcontract. Omdat Leander slechtziend is werd het volledige samenlevingscontract en koopcontract voorgelezen. De verkoper van het huis was wel verbaasd toen hij hoorde dat het tekenen van het contract even zou duren! Drie uur later stonden we weer buiten, met de sleutels van ons nieuwe huis. Het klussen kon beginnen!

Aanpassingen
Er moest nog aardig wat veranderen voordat we daadwerkelijk in ons huis konden gaan wonen. Naast dingen zoals een nieuwe vloer en keuken, hebben we ook een aantal niet zo vanzelfsprekende dingen in ons huis aangepast, zodat het precies past bij wat wij nodig hebben. Toen we het huis gingen bezichtigen zat er bijvoorbeeld een echte horrortrap in: zo eentje die heel steil is, zonder leuningen en met smalle treden. Niets voor mij! Gelukkig heb ik een super handige opa, die een nieuwe trap heeft gemaakt, met bredere treden, minder steil en met twee leuningen. Dit garandeert bijna dat ik nooit van de trap zal vallen (want je weet het nooit natuurlijk). Daarnaast heeft mijn schoonvader een nieuwe badkamer met wc gebouwd (onmisbaar als je een huis koopt, al die handige mensen)!

Voor Leander is het erg fijn dat we goede verlichting hebben en witte muren, zodat hij alles zo goed mogelijk kan zien. Daarnaast helpt het hem om een opgeruimd huis te hebben. Tja, daar zullen we toch echt zelf voor moeten zorgen! We wonen hier inmiddels een jaar, en zijn super blij met ons op maat gemaakte huisje.

wat als we allemaal wat minder spastisch zouden doen?

geschreven door onze blogger Renske

Toen bekend was wat het thema van deze maand zou worden wist ik meteen dat dit een lastige zou worden. Overwinnen.. van wat? Angsten? Maar daar heb ik het in mijn eerste blog al over gehad. Na brainstormen en een aantal goede ideeën van vrienden besloot ik te schrijven over iets waar we allemaal wel eens tegenaan lopen: vooroordelen.

Vooroordelen zijn overal
Niet alleen als je een beperking hebt loop je aan tegen bepaalde stereotypes of vooroordelen, ik denk dat iedereen daar wel eens last van heeft. Ik denk dat dat iets is dat we met z’n allen moeten proberen te overwinnen. Zou het niet mooi zijn als we niet hoefden te twijfelen over het wel of niet vermelden van een beperking in een sollicitatiebrief? Of bang te zijn om geen huurwoning te kunnen vinden vanwege het hebben van een niet-Nederlandse achternaam, om maar iets heel anders te noemen. Iets waar je geen invloed op hebt, maar wat je leven en kansen in het leven wel beïnvloedt.

Hoe kunnen we invloed uitoefenen op vooroordelen die bestaan over het hebben van een fysieke beperking? Bijvoorbeeld het idee dat je met een fysieke beperking ook wel een verstandelijke beperking zal hebben. Of dat het zelfs maar nodig is om te twijfelen over het delen van je beperking in een sollicitatiebrief, omdat je bang bent dat dit je kansen op de arbeidsmarkt negatief beïnvloedt.

Organisaties als Wij Staan Op komen op voor de rechten van mensen met een beperking. Ik vind het top dat dit soort organisaties opstaan voor gelijke rechten, maar ook jammer. Jammer dat dit nodig is, dat we niet door iets als een huidskleur of beperking heen kunnen kijken.

De oplossing
Tsja, nu heb ik het probleem aan jullie voorgelegd, dit is dan het deel waar ik de perfecte oplossing aandraag. Helaas, die heb ik niet. Ik denk wel dat het allemaal draait om het volgende; wat kun je zelf doen om vooroordelen te verminderen? Het is een enorm cliché, maar verandering begint bij jezelf. Hoe ga jij met vooroordelen om? Bewijs jij het tegendeel? Schik je je naar de vooroordelen, laat je deze misconcepties die de maatschappij van je heeft je leven bepalen?

Zo nee, dan ben je denk ik al op de goede weg. Als we allemaal wat minder zouden geven om wat andere mensen van ons vinden, zouden we het een stuk makkelijker maken voor onszelf. Als werkgevers mensen met een beperking dezelfde kans op een baan zouden geven als mensen zonder, zouden er minder mensen een Wajong uitkering nodig hebben. Tot die tijd ben ik voorstander van het idee om al je zogenaamd zwakkere punten om te draaien in iets positiefs, en alle vooroordelen in de wind te slaan.

Maak het positief
Heb je autisme? Misschien ben jij daardoor wel een super goede data-analist. Ben je spastisch? Dat betekent niet dat je geen kantoorbaan zou kunnen hebben, maar ook kunt werken in de zorg. Met de juiste hulp is dat allemaal mogelijk, dat is ook waar het UWV voor is of zou moeten zijn. Als iedereen wat meer creativiteit en aanpassingsvermogen toont gaat er een wereld voor ons open. Kort gezegd: het zou fijn zijn als we allemaal wat minder spastisch zouden doen. Ik geef toe, moeilijke opgave voor mij ;-), maar ik wil best een poging doen Doe jij mee?

afschaffing basisbeurs groot probleem

‘Ik ga sowieso doorstuderen, maar op welke manier weet ik nog niet’

Door onze redacteur Claire

Rebecca Hagen (17) weet zeker dat ze ondanks het wegvallen van de basisbeurs haar droom waar wilt maken en gaat studeren. De vraag is alleen: hoe precies? Studeren met een beperking kent sowieso extra uitdagingen. Maar nu ook de basisbeurs is afgeschaft en over is gegaan in een lening, lijkt het voor veel jongeren met een functiebeperking nog lastiger. Tijdens je studie ontvang je geen Wajong-uitkering en lukt het jongeren als Rebecca niet een bijbaan te nemen.

Rebecca Hagen 1Rebecca heeft het complex regionaal pijnsyndroom in haar been, waardoor ze continu veel pijn
heeft. Ook heeft ze het Ehlers-Danlos syndroom, wat zorgt voor hypermobiliteit en ontstekingen in haar lichaam. Werken lukt haar niet, laat staan straks naast haar studie. Door verder te studeren bouwt Rebecca naar verwachting een schuld op van 27.000 euro en is het onzeker of en hoe zij dit ooit terug kan betalen.

Minder studenten met functiebeperking
Het is een probleem waar meer aankomend studenten met een beperking tegenaan blijken te lopen. Uit cijfers van het Ministerie van Onderwijs blijkt dat na invoering van de lening 20 procent minder functiebeperkte studenten zich hebben ingeschreven voor een hbo-studie en 5 procent minder voor het wetenschappelijk onderwijs. Verschillende belangenorganisaties voor studenten zoals de Landelijke Studenten Vakbond (LSVb) en CNV Jong zetten zich nu in voor betere financiële voorzieningen voor de aankomende studenten met een beperking. Nu wordt het extra jaar studiefinanciering dat je voorheen aan kon vragen, vervangen door een kwijtschelding van je schuld van 1200 euro aan het einde van je studie. Het wegvallen van de Wajong-uitkering tijdens het studeren wordt opgevangen door een individuele toeslag die je aan kunt vragen bij de gemeente, maar dit bedrag blijkt per gemeente in hoogte te verschillen tussen 42 en 340 euro per maand.

Acties van het LSVb
Deze nieuwe voorzieningen lossen het probleem niet op. Daarom stuurde de LSVb een brandbrief naar minister Bussemaker van Onderwijs waarin zij een aantal veranderingen voorstelt. ‘Wij willen vooral dat de individuele studietoeslag weggehaald wordt bij de gemeente en naar de DUO gaat, zodat het een vaste hoogte wordt die voor iedereen gelijk is. Ook zou er een standaard aanvullende beurs moeten komen voor studenten met een functiebeperking’, zo vertelt Job Buiting, bestuurslid bij de LSVb. Naar verwachting worden deze aanpassingen nog dit voorjaar besproken in de Tweede Kamer, maar ook als het door de Kamer komt, zal het volgens Job nog wel een tijd duren voordat de voorzieningen worden aangepast.

Rebecca blijft gelukkig positief en laat zich niet uit het veld slaan, zij is vast besloten haar droom waar te maken.

Bekijk voor het volledige verhaal van Rebecca de onderstaande video:


Lees hier de brief die de LSVb samen met andere partijen stuurde naar de minister.