Tag Archives: relaties

een trip ‘down memorylane’

Vorige week hebben jullie in de blog van onze directeur kunnen lezen dat Hoezo Anders na ruim acht jaar ophoud met bestaan. Ik mocht 4,5 jaar deel zijn van dit fantastische team. Dankzij Hoezo Anders heb ik stappen kunnen zetten in mijn eigen ontwikkeling.

Onzekerheid
Juni 2014. Mijn eigen blog was net opgestart toen ik de uitnodiging kreeg om blogger te worden. Er spookten zoveel gedachten door mijn hoofd: ‘schrijf ik hier wel goed genoeg voor?’, ‘kan ik dit wel?’, ‘kan ik wel voldoen aan datgene wat ze van mij verwachten?’. Ook is de slogan van Hoezo Anders natuurlijk: Voor jongeren met een niet-zichtbare beperking of chronische ziekte die hun dromen willen realiseren. Mijn beperking is volgens mij alles behalve niet-zichtbaar. Ik was zó onzeker.

Het eerste contact met de andere vrijwilligers bij Hoezo Anders voelde heel warm. Toch waren mijn eerste blogs voor mijn gevoel niet goed genoeg. Ik was altijd gespannen als ik een blog moest inleveren. Ik vroeg de hoofdredacteur altijd om tips en kreeg dan mooie positieve feedback terug. Ik leerde mijn gevoel onder woorden te brengen. Soms kon ik ook het kwetsbare stukje van mezelf laten zien, zoals in mijn in 2015 geschreven blog: jezelf in de spiegel

Langzaam zag ik mezelf groeien. Ik leerde mijn gevoel op papier te uiten en daardoor te reflecteren op mijn leven. Ik schreef over mijn mislukte zoektocht naar de liefde. De steun die ik kreeg van alle mensen die mijn blog lazen, was hartverwarmend. Binnen de stichting kreeg ik ook zoveel lieve berichten. Ik ben zo dankbaar voor alle lieve woorden!

Hoofdredacteur
Afgelopen jaar kreeg ik de kans om mijn werk naar een hoger niveau te tillen. Ik werd namelijk hoofdredacteur. Weer werd ik onzeker: kon ik dat wel? Was dat niet teveel verantwoording? Tegelijkertijd was ik enorm gemotiveerd om aan de slag te gaan. Terugkijkend op het afgelopen jaar hebben we veel mooie dingen gemaakt en beleefd met onze stichting. Ik ben trots op ‘mijn’ vrijwilligers die toch mooi iedere maand weer toffe blogs schreven. Trots op ‘mijn’ redacteuren die het voor elkaar hebben gekregen om de verhalen van een aantal jongeren op een bijzondere manier in kaart te brengen.

Ik denk dat ik mijn taak zeker goed gedaan heb. Soms moest ik knopen doorhakken, die ik liever niet doorhakte. Soms moest ik even uit mijn comfortzone, zoals bij het Denkandersdebat of het gaan naar nieuwe, onbekende plekken. En toch, stiekem vond ik het best wel heel erg leuk!

En nu?
Het einde nadert… Dat gaat mij niet altijd makkelijk af. Ik denk dat ik straks in een zwart gat val. Ineens heb ik meer tijd over, geen vrijwilligersteam meer om aan te sturen, geen super enthousiaste, lieve Hoezo Anders volgers meer. Ook kan ik straks niet meer regelmatig even onze website afstruinen om alles even te perfectioneren. De deuren gaan wijd open voor een nieuwe uitdaging! Wat blijft zijn de contacten met de mooie, lieve mensen van de stichting. De ervaringen die ik op heb gedaan zullen voor altijd in mijn hart zitten.

Rest mij nog één ding. Lieve, trouwe volgers dank jullie wel! Zonder jullie hadden wij niet kunnen doen, wat wij al die jaren hebben gedaan. Dank jullie wel voor jullie mooie woorden, voor het feit dat ook jullie Hoezo Anders een plekje in jullie leven hebben gegeven. Ik wens jullie een hele mooie toekomst toe!

Mocht je het leuk vinden om mij te blijven volgen: dat kan via mijn facebookpagina of mijn blogs.

Liefs Ellis

socializen is niet makkelijk

Door onze gastblogger Amber

Dat opgroeien met een beperking of handicap lastig is, weet bijna iedereen. Toch word het soms onderschat, het kan je leven enorm veranderen. Ikzelf ben geboren met cerebrale parese, hoewel het iets lichamelijks is, heb ik er ook geestelijk veel last van. Vooral als jong meisje heeft het veel invloed om me gehad.

De peuterspeelzaal en de eerste jaren van de basisschool waren geweldig, de andere kinderen kende ik al vanaf mijn geboorte en er waren nooit vragen waarom ik een beetje ‘anders’ was. Dit veranderde met de verhuizing, nieuw dorp, nieuw huis, nieuwe school… en daar ging het fout. Ik kwam terecht in een hecht klasje en werd niet geaccepteerd, er werden mij allerlei vragen gesteld die ik niet kon beantwoorden. Ik had geen idee hoe ik ermee om moest gaan, werd uitgelachen om mijn aangepaste schoenen en raakte geïsoleerd. De basisschool was een kleine hel, waar ik geen vrienden had. Als de anderen kinderen woensdag middag bij elkaar gingen spelen, ging ik naar therapie en miste zo het hele sociale gebeuren.

Een nieuwe start?
Ik was blij toen ik eindelijk naar de brugklas kon, een nieuwe start, nieuwe kinderen en vooral: geen vooroordelen. Helaas verliep het niet zoals ik had gehoopt. Door alles wat ik al had meegemaakt had ik enorm veel moeite om überhaupt een gesprek te beginnen, het gebrek aan zelfvertrouwen en mijn introverte aard maakte alles nog moeilijker. In het tweede leerjaar van het vmbo-t kwam het dieptepunt, ik was eindelijk eerlijk tegen mijn moeder over wat er allemaal passeerde als ik bij mijn vader was. De vriendin van mijn vader sloeg mij, accepteerde mijn handicap niet en boorde mijn zelfvertrouwen volledig de grond in. Jarenlang wist ik niet beter.

Toen de grootste schok voorbij was, begon een periode met een hoop therapie, traumatherapie, sociale therapie en vooral veel praten. Ik heb heel veel steun gehad aan mijn moeder, mijn therapeute maar ook aan mijn mentor op school. De band met mijn moeder werd nog hechter dan deze al was, ik zou niet weten wat ik zonder haar zou moeten. Toch heb ik nog iedere dag last van alles wat er gebeurd is, ik vertrouw niet snel mensen en op iemand afstappen is nog steeds verschrikkelijk eng en moeilijk. Maar ik ben er sterker uitgekomen, ik kan er nu over praten zonder té geëmotioneerd te raken en ik heb veel geleerd van dit alles.

Luister niet naar vooroordelen, maar geloof in jezelf
Na het vmbo-t heb ik nog twee jaar havo gedaan, de leukste jaren van mijn leven! Ik ontmoette mensen waar ik wél tussenpas, die mij leuk vinden om wie ik ben en geen vooroordelen kennen. Beter een paar goede vrienden dan een heleboel die toch niet om je geven als het erop aankomt.  Het heeft even geduurd, maar ik voel me waardevol. ik ben er nog niet, maar ik doe mijn best…

een drama in daten

Geschreven door onze blogger Ellis

Relaties, of het nou met je vrienden, familie is of met je professionele hulpverleners: je ziet ze overal en je hebt ze met iedereen. En natuurlijk heb je ook een relatie met je partner. Nouja, dan moet je wel een partner hebben…

Verschillende manieren een partner te ontmoeten
Tegenwoordig zijn er verschillende manieren om een partner te leren kennen. Je hebt datingsites, maar ook apps als Tinder (of is die alweer “uit”?). Leuk om dan online een beetje te kunnen praten met elkaar. Maar vertel je dan dat je een beperking hebt of verzwijg je dat? Als het echt iets wordt tussen jullie, ga je elkaar uiteindelijk echt ontmoeten. Dan is het een kwestie van veel gesprekken en elkaar leren kennen, waardoor je (en misschien je toekomstig partner) er vertrouwder mee raakt.  Dat is in ieder geval de theorie.

Grappig dat ik dit zeg, want ik ben helemaal niet zo’n held als het om relaties gaat. Ik ben er heel onzeker over. Vaak denk ik dat de ander toch wel op mij afknapt. Er zijn toch genoeg anderen zonder beperking. Anderen die vaak wel leuker zijn dan ik, toch?! Eigenlijk doe ik dan mezelf te kort, want ook ik mag er zijn. Wat heb je aan een partner als hij jouw beperking niet accepteert? Vrij weinig denk ik. Maar doet een beperking er toe als het echte liefde is?

Op date gaan
Ik moet veel nadenken over de toegankelijkheid van dingen die we gaan doen op date. Ik heb ondervonden dat het voor mij niet handig is om uit eten te gaan op de eerste date. Waarom? Ik ben spastisch. Hilarisch is het wel als mijn arm ineens denkt: “yes, we gaan even fun maken!” tijdens het eten. Door de spanning van zo’n eerste date kan dat extra getriggerd worden. Ik wil natuurlijk niet dat het eten van mijn bord vliegt.

Ook ben ik wel eens voor het eerst op date geweest met iemand, waarbij hij voorstelde te gaan wandelen. Halverwege besloot mijn rechterbeen niet meer mee te werken en achter mijn linkerbeen haakte. Toen was het natuurlijk BOEM! We schoten toen beiden heel hard in de lach, maar eigenlijk dacht ik: “verdorie niet weer”. Het is wel een beetje ongemakkelijk dan hoor! Of die keer dat ik op een soort van date ging door met iemand te gaan in de regen mountainbiken en toen een dikke boomstronk over het hoofd zag. Tja, denk dat je wel raad wat er gebeurd is…

Ik ben nog niet vaak op date geweest, waarschijnlijk om bovenstaande redenen. Maar ook omdat ik het vaak nog niet aandurf. Op een date gaan met mij kan dus een bijzondere ervaring zijn. Gelukkig zijn er ook dingen die ik gewoon kan zoals ieder ander: gewoon een drankje doen, bowlen of naar de bios is een optie. Dus welke leuke man biedt zich aan? ?

Drama in daten
Het is een kwestie van tijd tot de echte ‘soulmate’ er is. Degene waarvan mijn hart sneller gaat kloppen, degene die me accepteert en leuk vind om wie ik ben. En een drama in daten? Misschien vindt mijn toekomstige partner dat juist wel hartstikke leuk. Dat extraatje maakt iemand toch juist extra speciaal!

Foto: Sera Roth

Wederzijds begrip

Geschreven door onze blogger Renske

Bij het woord relaties denk ik niet meteen aan een partner waarmee je je leven deelt, het eerste waar ik aan denk is vrienden en familie. Ik heb een leuke vriendengroep, waarin iedere gek z’n eigen gebrek heeft 😉 sorry jongens, als jullie dit lezen… Ik kon het niet laten.

Vriendengroep
Een voordeel daarvan is dat binnen mijn vriendengroep iedereen rekening met elkaar houdt, want iedereen heeft wel iets. Daardoor is het niet zo lastig om te kunnen begrijpen dat iedereen dingen op zijn/haar eigen manier doet, en om het te accepteren als iemand zijn of haar grens aangeeft. Ik zeg niet dat dat niet kan als je vrienden geen beperking hebben, en dat hebben mijn vrienden ook heus niet allemaal, maar het zorgt wel voor een zekere mate van begrip voor elkaar.

Het omgekeerde is ook waar; mijn vrienden kennen me goed, en weten wanneer ik mijn eigen grens overga. Ze zeggen me dan ook gewoon dat ik bijvoorbeeld niet zo eigenwijs moet zijn en lekker de rolstoel moet pakken. Het is niet altijd leuk, maar ze hebben wel gelijk.

Vriend
Naast een gezellige vriendengroep heb ik ook een vriend, we zijn nu 6 jaar samen en wonen sinds een jaar ook samen. Mijn vriend is slechtziend, ik ben spastisch. Dit zorgt ervoor dat we elkaar goed aanvullen; waar hij mijn rolstoel heel Rome door duwt tijdens een stedentrip, wijs ik de weg en regel de vliegtickets en het hotel. Dat we allebei een beperking hebben is voor ons eigenlijk nooit een probleem, ik zie er eerder het positieve van in; we hebben een wederzijds begrip voor elkaar en vullen elkaar goed aan.

Ik ben van mening dat het hebben van een beperking, in ieder geval, het hebben van mijn beperking, niet uitmaakt voor het opbouwen en behouden van relaties. Als het je vrienden wel uitmaakt of ze het lastig vinden dat je sommige dingen niet kunt doen door je beperking, dan heb je denk ik simpelweg je vrienden niet goed gekozen…

Het krijgen van een relatie
Voor wat betreft het krijgen van een relatie met een beperking denk ik dat alles staat of valt met je eigen houding tegenover je beperking en wie je bent. Als je open bent over je beperking, en accepteert wie je bent met je beperking dan maakt dit het veel makkelijker voor je om op zoek te gaan naar een relatie, en hier ook open voor te staan. Ik denk niet dat er ook maar iets vreemds is aan het hebben van een relatie met een ‘normaal’ persoon, maar weet uit ervaring wel dat het ‘makkelijker’ is om een relatie te hebben met iemand die ook een beperking heeft.

Uiteindelijk komt het allemaal neer op een ding, en dat is wat jij en die ander voor elkaar voelen. Als dat goed zit, komt de rest volgens mij vanzelf. Hoe kijken jullie daar tegenaan? Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen en verhalen.

Foto: Daniël Brusse