Tag Archives: leven met cp

een trip ‘down memorylane’

Vorige week hebben jullie in de blog van onze directeur kunnen lezen dat Hoezo Anders na ruim acht jaar ophoud met bestaan. Ik mocht 4,5 jaar deel zijn van dit fantastische team. Dankzij Hoezo Anders heb ik stappen kunnen zetten in mijn eigen ontwikkeling.

Onzekerheid
Juni 2014. Mijn eigen blog was net opgestart toen ik de uitnodiging kreeg om blogger te worden. Er spookten zoveel gedachten door mijn hoofd: ‘schrijf ik hier wel goed genoeg voor?’, ‘kan ik dit wel?’, ‘kan ik wel voldoen aan datgene wat ze van mij verwachten?’. Ook is de slogan van Hoezo Anders natuurlijk: Voor jongeren met een niet-zichtbare beperking of chronische ziekte die hun dromen willen realiseren. Mijn beperking is volgens mij alles behalve niet-zichtbaar. Ik was zó onzeker.

Het eerste contact met de andere vrijwilligers bij Hoezo Anders voelde heel warm. Toch waren mijn eerste blogs voor mijn gevoel niet goed genoeg. Ik was altijd gespannen als ik een blog moest inleveren. Ik vroeg de hoofdredacteur altijd om tips en kreeg dan mooie positieve feedback terug. Ik leerde mijn gevoel onder woorden te brengen. Soms kon ik ook het kwetsbare stukje van mezelf laten zien, zoals in mijn in 2015 geschreven blog: jezelf in de spiegel

Langzaam zag ik mezelf groeien. Ik leerde mijn gevoel op papier te uiten en daardoor te reflecteren op mijn leven. Ik schreef over mijn mislukte zoektocht naar de liefde. De steun die ik kreeg van alle mensen die mijn blog lazen, was hartverwarmend. Binnen de stichting kreeg ik ook zoveel lieve berichten. Ik ben zo dankbaar voor alle lieve woorden!

Hoofdredacteur
Afgelopen jaar kreeg ik de kans om mijn werk naar een hoger niveau te tillen. Ik werd namelijk hoofdredacteur. Weer werd ik onzeker: kon ik dat wel? Was dat niet teveel verantwoording? Tegelijkertijd was ik enorm gemotiveerd om aan de slag te gaan. Terugkijkend op het afgelopen jaar hebben we veel mooie dingen gemaakt en beleefd met onze stichting. Ik ben trots op ‘mijn’ vrijwilligers die toch mooi iedere maand weer toffe blogs schreven. Trots op ‘mijn’ redacteuren die het voor elkaar hebben gekregen om de verhalen van een aantal jongeren op een bijzondere manier in kaart te brengen.

Ik denk dat ik mijn taak zeker goed gedaan heb. Soms moest ik knopen doorhakken, die ik liever niet doorhakte. Soms moest ik even uit mijn comfortzone, zoals bij het Denkandersdebat of het gaan naar nieuwe, onbekende plekken. En toch, stiekem vond ik het best wel heel erg leuk!

En nu?
Het einde nadert… Dat gaat mij niet altijd makkelijk af. Ik denk dat ik straks in een zwart gat val. Ineens heb ik meer tijd over, geen vrijwilligersteam meer om aan te sturen, geen super enthousiaste, lieve Hoezo Anders volgers meer. Ook kan ik straks niet meer regelmatig even onze website afstruinen om alles even te perfectioneren. De deuren gaan wijd open voor een nieuwe uitdaging! Wat blijft zijn de contacten met de mooie, lieve mensen van de stichting. De ervaringen die ik op heb gedaan zullen voor altijd in mijn hart zitten.

Rest mij nog één ding. Lieve, trouwe volgers dank jullie wel! Zonder jullie hadden wij niet kunnen doen, wat wij al die jaren hebben gedaan. Dank jullie wel voor jullie mooie woorden, voor het feit dat ook jullie Hoezo Anders een plekje in jullie leven hebben gegeven. Ik wens jullie een hele mooie toekomst toe!

Mocht je het leuk vinden om mij te blijven volgen: dat kan via mijn facebookpagina of mijn blogs.

Liefs Ellis

spring is in the air!

geschreven door onze blogger Ellis

Een klein, blond meisje tijgert door het heldergroene gras. Met een slinger madeliefjes in haar hand, plukt ze een volgende witte bloem. Ze steekt het geplukte bloempje door een gaatje in de steel van één van de bloemetjes in de slinger en tijgert door naar het volgend madeliefje. “Mama, voor jou!”

Het is één van mijn mooiste herinneringen aan de lente. Dat kleine blonde meisje ben ik: onbevangen aan het genieten van de eerste lentedagen. Volgens mij is dat nu een jaar of 15 geleden. Ik denk er nog steeds aan terug als de lente weer begonnen is. Het zijn van die momenten die een glimlach op je gezicht toveren.

Mijn zonnige gemoedstoestand
“Tsjirrp, Tsjirrp” “Ribbit, Ribbit”. De wereld ontwaakt uit zijn lange winterslaap. Op mijn gemakje loop ik door de Zeeuwse polders. De zon brandt heerlijk warm op mijn rug. Ik doe mijn ogen dicht en luister naar de geluiden om me heen. Er verschijnt een lach op mijn gezicht. Ik geniet. “Wat heb ik dit gemist”, denk ik terwijl mijn haar danst in de wind. Even verderop zie ik de tractor zijn ding doen op het land. Als ik verder loop, komt de geur van vers gemaaid gras me tegemoet. “Zoeff”, daar vliegt mijn hond snel voorbij. Even verderop ploft hij neer in het gras en gaat uitgebreid liggen rollen. Ik schiet in de lach: “het is net een pup in de lente, hihi”. Hij is net als ik. Nu de korte, donkere dagen plaats maken voor langere, lichte dagen is het effect op mijn gemoedstoestand duidelijk merkbaar.

Fysiek zit het in de lift
Hoe het dan komt, dat mijn gemoedstoestand beter is? De warmte zorgt voor minder pijnlijke en stijve spieren. De spasmes zijn wat minder. Ik kan daardoor meer aan, dus kan ik ook meer buiten doen. Beter weer geeft meer energie. Ik kan weer wat meer gaan wandelen of op de elektrische fiets stappen en een rondje gaan fietsen. En natuurlijk weet ik dat ik altijd rekening moet houden met mijn beperking, maar door langere dagen en meer warmte, gaat dat net een klein beetje meer vanzelf. Ik weet dat het me altijd meer energie zal kosten, maar het betere weer en de wereld die ontwaakt geeft me die energie. Waar je in de winter de wereld bekijkt van achter het keukenraam, omdat het te grauw, koud en nat is, kun je nu op een warme plek in de tuin gaan zitten.

En hoe heerlijk is het, als ik na een rondje buiten met de rolstoel de wielen niet meer hoef af te doen, omdat die helemaal onder de blub zitten? Hoe fijn is het om de polder door te gaan en op de brug naar de boten in het kanaal te gaan kijken, met de zon in je rug? Heerlijk vind ik dat! Ik vind het een voorrecht om ’s avonds mijn paard op te zadelen en een mooie rit langs de Oosterschelde te maken, terwijl de zon langzaam onder gaat.

Lente geeft me frisse moed. Dit seizoen geeft mij na een winterdip kracht om door te gaan. Het lukt me weer mezelf op te laden voor alle behandelingen en trainingen om mijn lijf zo sterk mogelijk te houden. Keuzes maken, beseffen waar je vandaan komt en hoe ver je al bent gekomen staat voor mij centraal in de lente. Wees trots op wie je bent, wat je kan en geniet daarvan!