tweet

interviews

Ndina

Door onze redacteur Claudia

De 19-jarige Ndina heeft een roerig leven achter de rug. Hierdoor kampt ze met verschillende stoornissen: PTSS, verlatingsangst en hechtingstoornis. Daarnaast is ze slechtziend.

Wat is er precies gebeurd?
Ik kom oorspronkelijk uit Malawi, maar ben al heel jong geadopteerd. Toen ik 3 maanden oud was, overleden mijn biologische ouders aan aids. Ik bleef alleen achter met mijn broer die toen 8 jaar was. We zwierven dagenlang rond en ik raakte ernstig ondervoed. Uiteindelijk heeft mijn broer me naar het ziekenhuis gebracht. Hier verbleef ik een hele tijd totdat twee lieve mensen me meenamen: mijn huidige adoptieouders.

Het verlies van je ouders bepaalde je leven, toch?
Aan het verlies van mijn ouders heb ik onder andere een hechtingsstoornis overgehouden. Dit betekent dat ik moeite heb om een vriendschap of een relatie aan te gaan. Ik ben vaak bang dat iemand me ‘toch’ wel zal verlaten, omdat ik al op zo’n jonge leeftijd de belangrijkste mensen in mijn leven ben verloren. ‘De kat uit de boom kijken’ is helemaal van toepassing op mij: ik durf pas echt iemand te vertrouwen wanneer ik hem of haar langere tijd ken.

Wat maakt jou anders dan andere leeftijdsgenoten?
Naast een hechtingsstoornis heb ik last van verschillende angsten. Deze zorgen ervoor dat ik niet alleen met het openbaar vervoer durf. Dat ik niet alleen boodschappen durf te doen in de supermarkt. De meest alledaagse dingen dus. Mijn adoptieouders of vrienden gaan altijd met mij mee. En dat is maar één kant van mijn verhaal: de ondervoeding heeft haar sporen achtergelaten. Zo zie ik nog maar voor 5% en kan ik er minder snel door leren.

Zijn er ook positieve dingen die door je stoornissen in het leven zijn gekomen?
Jazeker! Het maakte dat ik mensen leerde kennen die ik anders nooit had ontmoet. Het mooiste voorbeeld is mijn vriendje. Ik heb nu al bijna drie jaar een relatie met hem en beiden zijn we geadopteerd. Dit smeedt echt een band tussen ons. We voelen elkaar goed aan en praten veel over gevoelens die je alleen kent als je geadopteerd bent. Bijvoorbeeld het gemis van je biologische ouders.

Hoe zie jij jouw toekomst?
Ik probeer de toekomst open tegemoet te treden. Ondanks alle vervelende gebeurtenissen bekijk ik het leven positief. Ik probeer ook zoveel mogelijk leuke dingen te doen in mijn dagelijkse leven: koken en bakken. En ondertussen blijf ik mijn droom najagen: spelen in een serie of film. Hiervoor doe ik vaak mee aan audities. Vorig jaar werd ik gevraagd voor audities en ik wist het tot de laatste ronde te brengen. Wow! Wat gaf dat een positieve vibe.

Wat zou je jongeren met een (niet) zichtbare beperking of chronische ziekte willen meegeven?
De key tot geluk is accepteren. Accepteer jezelf elke dag een beetje meer. Geniet van de kleine dingen, maar laat je niet kleineren. Je bent niet anders; jij bent speciaal. Accepteren mensen je niet? Dan zijn ze misschien je liefde wel niet waard. En last but not least, blijft positief, want na regen komt zonneschijn.