tweet

blogs

jezelf in de spiegel

Door onze blogger Ellis

Wat zie jij als jij in de spiegel kijkt? Afhankelijk van de dag waarop ik in de spiegel kijk, zie ik één van deze twee dingen: een krachtige, sterke jonge vrouw of dat angstige, onzekere, kleine meisje. De ene dag gaat alles goed en voel ik me goed, terwijl ik de andere dag gebukt ga onder de zware druk van het leven. Druk die me bang maakt, doemvragen die mij bezig houden en me onzeker maken.

Vanaf het begin speelde die angst al. Niemand had voorzien dat ik na een ongecompliceerde zwangerschap gehandicapt ter wereld zou komen. Mijn ouders wisten niet wat er zou gebeuren en hoe ik zou ontwikkelen. De vele ziekenhuisbezoeken en onderzoeken waren in het begin eng. Alles was nieuw, raar en onzeker, maar ook dat went. Momenteel vind ik die ziekenhuisbezoeken niet zo eng meer; ik laat alles maar over me heen komen. Naalden, onderzoeken? Kom maar op, ik ben er niet bang voor. Het zijn dingen die voor mij hoogstens een beetje gezonde spanning opleveren. Vlak voor mijn laatste operatie plaatste ik het volgende op Facebook: I’ll be back and eventually I’ll be stronger!

ellis_angstBut I’m only human and I bleed when I fall down….
Toch zijn er ook veel dingen waar ik bang voor ben. Ik ben bang voor iedere verandering, iedere nieuwe stap in mijn leven. Ik ben van jongs af aan al continu bang dat ik niet goed genoeg ben. Dit laatste wordt voor mijn gevoel vaak bevestigd wanneer mij iets niet lukt. Met name op het gebied van school en studie, maar ook op het gebied van de liefde. Als ik iemand op een avond ontmoet, is het allemaal leuk en gezellig tot hij beseft dat ik een handicap heb. Ik had het gevoel dat ik faalde, dat ik weer niet goed genoeg was. Op dat moment wilde ik niet meer, ik was er klaar mee om steeds niet goed genoeg te zijn, dat ik gestopt ben met uitgaan. Dit is ook zo met school, steeds weer had ik dat gevoel. Dit werd zo erg dat ik zo onzeker werd dat ik niet meer door wilde gaan. Dat in combinatie met het plotselinge verlies van mijn moeder werd me allemaal even teveel.

Ik ben bang om keuzes te maken. Ik ben bang dat de keuze die ik maak, uiteindelijk weer de verkeerde keuze blijkt te zijn. Daardoor ben ik een ster in het uitstellen van die beslissingen. Ik wil vaak een keuze maken, waarbij niemand er slechter van wordt. Als ik dan kijk naar de beslissing die ik moet maken, vind ik het erg moeilijk. Als ik voor mezelf kies, dan moet ik deze droom laten varen, omdat het fysiek gewoon niet goed mogelijk is, maar als ik dan kijk naar de kinderen en hoe leuk zij het vinden als ik lesgeef, bekruipt mij een angstig gevoel. Wat is de juiste keuze? Het maken van een juiste keuze is ontzettend lastig, want het leven bestaat alleen uit keuzes en bij het maken van een keuze heeft die keuze een effect op jou, maar ook op een ander. Dit maakt dat ik bij het maken van moeilijke keuzes vaak aan het uitstellen ben.

“In any moment of decision, the best thing you can do is the right thing. The worst thing you can do is nothing.”
De toekomst is ook onzeker. Ik weet niet hoe alles gaat lopen en aan de ene maakt het mij ontzettend angstig. Vaak komen dan die doemvragen om de hoek kijken: wat als het straks weer slechter gaat? Wat als ik straks weer te veel pijn krijg? Wat als ik uiteindelijk toch de verkeerde keuze zal maken wat betreft mijn studie? Het zijn vragen waar ik de laatste tijd veel over nadenk, naast dat er veel slapeloze nachten zijn door het grote gemis.

“Dream as if you’ll live forever, live as if you’ll die today.”
Eén beslissing heb ik in ieder geval wel gemaakt. Ik heb ervoor gekozen om aan mezelf te gaan werken door middel van een soort equitherapie. Je werkt hierbij met paarden, maar aan jezelf. Als we teruggaan naar een bepaalde situatie, is dat soms heel eng en onprettig. Dan heb ik het gevoel dat ik weg wil, op dat moment spiegelt het paard jouw gevoelens en daardoor kun je precies zien welk effect dit op jou heeft. Een fantastische manier om meer over jezelf te weten te komen en aan jezelf te werken. Daarnaast ga ik mijn enorme verdriet omzetten in iets fantastisch. Ik ga 2 juni 2016 proberen om 3x de Alpe d’Huez te beklimmen tijdens de Alpe d’HuZes. Ter nagedachtenis aan mijn toppers die er niet meer zijn. Kijk hier voor meer info/doneren.

Momenteel ga ik door en zal ik de moeilijke keuze moeten maken met betrekking tot mijn studie. Dit zal gepaard gaan met verschillende angsten, maar ik weet zeker dat ik er uiteindelijk sterker van zal worden. Zoals altijd, wees sterk & onthoud opgeven is geen optie, er zal altijd weer iets moois op je pad komen!

One thought on “
jezelf in de spiegel

Comments are closed.