tweet

interviews

Nadèche

door onze redacteur Claudia

Anderen helpen: daar haalt ze voldoening uit. De Tilburgse Nadèche (21 jaar) heeft de zeldzame bindweefselaandoening Ehlers-Danlos sydroom (EDS). In juni zag haar initiatief Happy mail for fighters het levenslicht. En sindsdien hebben haar kaarten ruim 65 mensen over de hele wereld een glimlach op het gezicht bezorgd.

Hoe kwam dit geweldige initiatief tot stand?
‘Ik broedde al langer op het idee om mensen op te vrolijken door kaarten te sturen,’ leidt Nadèche haar verhaal in. ‘In juni maakte ik een Instagram-account aan en al snel stuitte ik op projecten van andere chronische zieken om anderen te helpen. “Als zij het kunnen; waarom ik dan niet?” dacht ik bij mezelf. Het balletje begon langzaam te rollen: op mijn Instagram-pagina vroeg ik of mensen interesse hadden in een opbeurende brief. Tot mijn verrassing begonnen de aanvragen gelijk binnen te druppelen. Vanuit alle uithoeken van de wereld, van jong tot oud en verstandelijk tot lichamelijk gehandicapten.’

Wat bewoog je om hiermee te beginnen?
 ‘Vanuit mijn ervaring weet ik hoe het is om chronisch ziek te zijn. Op mijn elfde werd ik gediagnosticeerd met EDS. Dat was een heftige periode, waarin ik veel heb geleerd over het leven en hoe belangrijk fijne mensen om je heen zijn. Ik heb toentertijd vooral veel baat gehad bij de hulp van een gezondheidspsychologe. Anderen helpen, zoals zij: dat ging ik ook doen. Zo nam ik me voor. Niets voor niets koos ik na mijn middelbare school voor de studie psychologie. En ook mijn keuze om me als ambassadeur in te zetten voor de stichting Opkikker staat niet op zichzelf. Dit zijn allemaal stapjes dichter bij mijn doel: anderen blij maken.’

Wie vragen zoal een brief bij je aan?
‘Dat loopt heel erg uiteen. Meestal vragen mensen het voor zichzelf aan, maar ook familie, vrienden of kennissen. Ondertussen heb ik al brieven verstuurd naar Canada, de Verenigde Staten, Engeland, Nieuw Zeeland en Saudi-Arabië.’

Wat doe je na zo’n aanvraag?
Als mijn gezondheid het toelaat, ga ik gelijk aan de bak! Allereerst kijk ik of ik iets meer over die persoon kan vinden. Daar haak ik in mijn brief op in. Ik schrijf bemoedigende woorden, waardoor mensen beseffen hoe sterk ze zijn. Dat ze het ondanks alles kunnen doorstaan. Mijn boodschap is zoveel mogelijk persoonlijk en print ik op leuk papier met een patroontje. Als klapper op de vuurpijl versier ik het met tapetjes, stickers en lintjes. Zodra het op de post gaat, zet ik het op Instagram. En meestal reageert de ontvanger hierop met een blije reactie en foto van de ontvangen brief. Pas na zo’n reactie realiseer je je hoeveel zoiets doet met mensen. Sommigen zijn ontroerd of zelfs in tranen!’

Wat heeft dit project over jezelf geleerd?
Dat je niet moet opgeven! Dat je hoe moeilijk het ook is gewoon door kan gaan! Je leven stopt niet bij een chronische ziekte. Alles is dan wel lastiger, maar je kunt nog altijd proberen dingen te bereiken. Zo heb ik dan wel gespreid eindexamen gedaan, maar toch mooi een Gymnasium-diploma in the pocket.’