tweet

blogs

droom maar verder

Door onze blogger Ellis

Als je 21e verjaardag eraan komt, hoop je stiekem dat er ergens op deze aardbol iemand is die jou leuk en lief vindt, gewoon zoals je bent. Dromen we daar niet allemaal van? Een gelukkig leven, een man (of vrouw) aan je zij en twee lieve kinderen. Dat is in ieder geval mijn perfecte plaatje. Maar dat lijkt wel ongrijpbaar voor mij…

W15032205_1167559503291602_5981861707365620479_neet je nog? Vroeger toen je jong was en op de basisschool zat. Samen met 10 andere klasgenootjes, kreeg je met Valentijn een mooie bos rozen, een kusje op je wang en een lieve kaart. Een mooie onbezonnen kindertijd, waarin je dacht verliefd te zijn en samen te gaan trouwen. Mijn klasgenootjes accepteerden mijn beperking, want die beperking was er nou eenmaal. Ook dat zou uiteindelijk veranderen.

Veel afwijzingen
Jong zijn en een beperking hebben, is niet altijd makkelijk. In zekere mate kan ik inmiddels wel dealen met die beperking. Hoewel ik nog steeds niet weet, Foto: © Robert Elsing 2016waarom ik nou die cerebrale parese moet hebben. Toen ik mijn basisschooltijd ontgroeid was, kwam de middelbareschooltijd. De eerste jeugdliefdes zag ik bij klasgenoten ontstaan. En ik? Nee, ik niet. Ik was voor iedereen onzichtbaar. Want: wie wil er nou iets met iemand met een handicap? Dat was not done…Met als gevolg veel afwijzingen. Naast die afwijzingen, kroop ik steeds meer in mijn schulp. Ik werd zo de grond ingetrapt en het duurde een lange tijd voor er weer een klein beetje vertrouwen opgebouwd was.

Uitgaan
Het gevolg daarvan is een zeer terughoudende en gesloten houding als het over liefde en vriendjes gaat. Ik zou niets liever willen dan een lieve, zorgzame vriend. Ik mis iemand aan mijn zij met wie ik uren kan praten, kan lachen. Iemand die ik kan vertrouwen en liefhebben. Maar hoe pak je zoiets aan? Vanwege mijn beperkingen kan ik niet uitgaan. Iets waar mijn zusje juist op hamert: als je een vriendje wil, moet je uitgaan… Maar ik kan niet tegen de lichten van een café of uitgaanstentje. Door de stroboscope lichten wordt mijn epilepsie namelijk getriggerd. Daarnaast is het voor mij gewoon geen optie om uit te gaan, omdat ik inmiddels niet meer langer dan 10 minuten achter elkaar kan staan.

Iemand die bij mij past
Wat kun je dan nog doen? Tegenwoordig is er ook veel succes via datingsites. Wat mij opvalt is dat er dan heel veel mannen, die ik juist erg leuk vind, alleen maar op zoek zijn naar friends with benefits of een one-nightstand en dat is nou juist niet iets wat ik wil. Dit maakt mij allemaal eigenlijk weer onzeker. Is er dan überhaupt wel iemand die bij mij past? Bestaat er iemand op deze aardkloot die het niet erg vindt dat ik een beperking heb en juist kijkt naar dat wat ik wel kan?

Ooit had ik die droom. Ik zou een machtige bruiloft hebben, te paard aan komen rijden, een heel groot, uitbundig feest en die ene, lieve, hartverwarmende, spontane, zorgzame man met wie ik de rest van mijn leven kan delen. Naarmate ik ouder word, raak ik er steeds meer van overtuigd dat het enige dat echt blijvend is, onze dromen zijn. Tot die droom werkelijkheid wordt.