Category Archives: nieuws

Interview met Yacintha

Door onze hoofdredacteur Ellis

De drieëntwintigjarige Yacintha kampt al een tijdje met depressie. Ze besloot haar eigen depressie bij te houden in dagboekvorm. Zo ontstond haar boek: Dagboek van een (anti)depressivo.

Hoe ben je begonnen met schrijven?
Met het schrijven van dit boek ben ik begonnen in het vliegtuig op vakantie naar de Canarische Eilanden. In eerste instantie begon het als een gedicht over een soort ‘monster’ dat zich in me bevindt. Vrij snel stapte ik toen over op een soort beschouwingen (in het boek te lezen als ‘beginsituatie’). Al vrij snel kwam ik erachter dat je daar geen boek mee kunt vullen en na het schrijven van een fragment ter ‘illustratie’ van die beschouwingen, bedacht ik me dat het interessant is om de ontwikkeling daarin te volgen. Het heeft me uiteindelijk een boek van bijna tweehonderd bladzijden opgeleverd.

Wat beschrijf je in je boek? Hoe voelde het voor jou om alles te kunnen uiten?
In mijn boek heb ik een jaar lang mijn eigen depressie in dagboekvorm beschreven. Dit heb ik gedaan vanuit drie perspectieven: de impact van depressie op mijn dagelijks leven, de zoektocht naar een goede behandeling en de ‘herstelkant’. Ik heb geprobeerd hierin altijd een beetje hoop te laten doorklinken. Daarnaast heb ik veel sarcasme en een beetje humor gebruikt; voor mij zijn dat manieren om het leefbaar te houden, in dit boek was het vooral nodig om het niet één lange klaagzang te laten zijn. Het schrijven van dit boek heeft mij vooral geleerd dat ik schrijven echt heel leuk vind, en dat dat me veel voldoening oplevert. Het schrijven op zich was voor mij op een gegeven moment belangrijker dan het uiten van mijn gevoelens. In de correctiefase heb ik echter wel veel geleerd van het nog eens met een ‘frisse blik’ naar mijn eigen verhaal kijken.

Wat ik het meest spannende vind aan het uitgeven van dit boek, is de vraag hoe de omgeving gaat reageren. Natuurlijk vond ik het spannend toen ik mijn definitieve manuscript had ingeleverd en ik nog groen licht moest krijgen, maar nog veel enger vind ik het dat bijvoorbeeld mijn familie na 30 november weet hoe diep het eigenlijk zat. Het is gewoon heel anders dan het alleen weten dat iemand depressief is; nu krijg je min of meer een kijkje in mijn hoofd.

Wat mag je absoluut niet zeggen tegen iemand die depressief is? 
In mijn ‘carrière’ als depressie-patiënt heb ik al een heleboel voorbij horen komen: “Tja, we hebben allemaal wel eens een mindere periode”, “Misschien moet je toch nog eens iets doen aan hoe je met stress omgaat”, “Ik zou geen medicijnen gebruiken hoor, als het niet echt nodig is…”. Ik wil niet zeggen wat ik het meest vervelend vind, wat ik vooral wil benadrukken is dat mensen moeten proberen te luisteren. Luisteren betekent dat je iemand niet onderbreekt om een waslijst tips te geven, het betekent dat je de tijd neemt om iemand uit te laten praten en zonder oordeel laat zien dat je probeert je te verplaatsen in iemands pijn.

Heb jij hulp gezocht? Was het lastig om die stap te nemen?
Toen ik mijn eerste ernstige depressie beleefde, geloofde mijn toenmalige schoolpsychologe dat ik ‘gewoon’ een trauma had opgelopen van mijn vorige school (waar ik was weggepest). Ik wist toen instinctief dat dat niet klopte, omdat ik bij het weggaan van die school overspannen was en dat heel anders voelde. Bovendien had ik het idee dat mijn sombere gevoel niet zozeer daardoor werd veroorzaakt, en hadden mijn beide ouders in het verleden een depressie, waardoor ze de symptomen herkenden. De depressie die ik in dit boek beleef(de) leek zoveel op de vorige, dat het me heel snel duidelijk werd wat het was.  Eigenlijk is het voor mij altijd heel vanzelfsprekend geweest om hulp te krijgen. Met name doordat mijn ouders al voor mij naar de GGZ gingen toen ik zeven jaar was, ben ik eigenlijk niet anders gewend. Bovendien heb ik een groot deel van mijn schooltijd in het speciaal onderwijs doorgebracht, waar ik ook nog wel eens bij de maatschappelijk werker of psycholoog terechtkwam.

Waarom vind je het belangrijk dat mensen jouw verhaal leren kennen?
Ik vind het belangrijk dat mensen mijn verhaal kennen, omdat ik denk dat het voor een stukje openheid kan zorgen. Depressie, met name de ernstige variant, kent veel taboes. Ook ikzelf laat niet graag het achterste van mijn tong zien, omdat het afschuwelijk pijnlijk kan zijn om sommige woorden over je lippen te krijgen. Juist het erover kan praten kan helpen om de druk van de ketel te halen, en een stukje eenzaamheid verminderen. Daarnaast vind ik het ook belangrijk dat mensen die het niet hebben, weten hoe ingewikkeld het bijvoorbeeld is om een goede behandeling te vinden. Depressie is meestal niet “stop er een pilletje in, buig je gedachten effe om en je bent klaar”. Het is een pijnlijk, uitputtend proces dat soms compleet uitzichtloos lijkt.

Welk fragment is je het meest bijgebleven?
Er zijn een aantal fragmenten die me om verschillende redenen zijn bijgebleven. Zo waren er de fragmenten waarin ik in eerste instantie rouwde om de dood van mijn vader (hij pleegde suïcide kort nadat ik in deze depressie kwam), waar de depressie overheen kwam. Hierin zie ik een soort ‘kluwen-effect’: het versterkt elkaar enorm. Ik ben wat dat betreft dolblij dat ‘het eerste jaar nadat’ achter de rug is. Een ander fragment dat me erg is bijgebleven, is een discussie die ik met een psychiater had. Hij weigerde min of meer een behandeling te geven omdat ik zijn advies – waar ik me gewoon niet in kon vinden – niet had opgevolgd. Aangezien hij op dat moment mijn laatste hoop was, was dat een ongelooflijke klap in mijn gezicht. Ook de fragmenten waarin ik compleet radeloos was, zijn me goed bijgebleven. Als ik die terug lees, verbaas ik me er nog steeds over dat ik blijkbaar een soort ‘drive’ in me heb om er toch doorheen te komen.

Wie zou jouw boek moeten lezen?
Ik denk dat iedereen die op een bepaalde manier met depressie te maken heeft, iets aan mijn boek zou kunnen hebben. Als je er zelf aan lijdt herken je er waarschijnlijk veel in en ervaar je dat je niet de enige bent, als naaste van kan het prettig zijn om beter te snappen wat iemand doormaakt en als professional krijg je een indruk wat het betekent om een behandeling te ondergaan.

Waar haal je voldoening uit?
Het klinkt een beetje flauw, maar op dit moment haal ik de meeste voldoening uit schrijven, en het uitbrengen van dit boek. Helaas kamp ik nog steeds met een depressie, al is het nu (in ieder geval qua ‘fysieke’ somberheid, mijn laatste behandeling heeft de biologische ‘angel’ er deels uitgetrokken) wel wat minder ernstig. Nog steeds is het moeilijk om ergens plezier uit te halen, wat maakt dat ik veel onderneem vanuit het idee “dat ik weet dat dat goed voor me is”. Ik hoop dat dat op termijn nog beter wordt.

Wat zou je tegen andere jongeren met een depressie willen zeggen?
Ik vind het lastig om een tip te geven, omdat ik liever geen clichés verkondig. Het enige wat ik zou willen aanraden, is: luister naar je gevoel. Depressief zijn is zo intens zwaar, dat je soms echt iets anders nodig hebt dan ‘gezonde’ mensen. Afleiding zoeken kan bijvoorbeeld heel fijn zijn, maar als je nooit over je gevoelens praat, stapelt het zich op. Ook het cliché dat je zoveel mogelijk structuur in je dag moet houden klopt tot op zekere hoogte, maar ook hierin moet je naar je gevoel luisteren: als het niet lukt om je ‘normale’ leven voort te zetten omdat je er compleet overprikkeld van raakt, moet je gaan schrappen. De enige die kan bepalen waar de grens ligt, ben jij.

Over het boek
Yacintha’s boek heet ‘Dagboek van een (anti)depressivo’. Het komt uit op 30 november en het is te koop voor €19,99 bij uitgeverij ‘Boekscout’, en een paar dagen later ook via Bol.com.

 

camp COOL Cardio!

 Camp COOL Cardio
5, 6 en 7 oktober 2018

Camp COOL is een creatieve coachingsweek voor jongeren met een chronische ziekte. Een week waarin jongeren elkaar ontmoeten, talenten kunnen ontdekken en ontwikkelen en vooral ook veel plezier met elkaar hebben. COOL staat namelijk voor Communicatie Ontmoeting Ontplooiing en Lol.

Voor jongeren met een hartaandoening beginnen we dit jaar met een weekend voor jongeren van 18-25 jaar.

De vaste pleisterplaats voor Camp COOL is landgoed Berkenrode in Heemstede.   

Wil je ook genieten van dit prachtige landhuis in de natuur? Nieuwsgierig geworden naar wat het je zal brengen? Meld je dan aan op www.campcool.nl. Of stuur een mail naar jane@campcool.nl. Bellen mag ook! Je kunt bellen naar Jane. Haar nummer is 06-50936732.  Benieuwd? Check ook even de Facebookpagina!

 

hé jij! Wat vind jij eigenlijk belangrijk?

Je bent jong en je wilt meedoen. Net als ieder ander leuk wonen, een opleiding volgen, een baan vinden, uitgaan, sporten, op vakantie gaan. Hoe zorg je ervoor dat je beperking je daarbij niet in de weg zit? Wat heb jij nodig om een zelfstandig leven op te bouwen?

Op 14 november organiseert Ieder(in) een jongerendebat. Ze doen dat samen met Jongerenpunt Midden-Brabant en HoezoAnders, een actieve organisatie van jongeren met een niet-zichtbare beperking.

HoezoAnders organiseert ieder jaar al een jongerendebat – het DenkAndersDebat – en dit jaar doen we dat dus samen met Ieder(in). We hopen tijdens het DenkAndersDebat 2018 een grote groep jongeren met verschillende beperkingen en achtergronden te mogen begroeten, zodat we horen wat jij belangrijk vind.

Waarom eigenlijk?
We organiseren het jongerendebat, omdat het belangrijk is dat met name politici en beleidsmakers horen wat jongeren nodig hebben om prettig en zelfstandig te kunnen leven. Dus wil jij meepraten? Laat je stem horen!

Waarover eigenlijk?
Het onderwerp van het DenkAndersDebat 2018 staat nog niet vast. Sterker nog, ze horen graag van jou waar het gesprek over zou moeten gaan. Daarom stellen ze je graag een paar korte vragen.

Nu al enthousiast?
Op het DenkAndersDebat kun je niet alleen je mening laten horen, maar ook andere jongeren met een beperking ontmoeten. Ben je nu al enthousiast of gewoon nieuwsgierig? Meld je alvast aan

FLOOR jongerencoaching

Sinds 2017 werken wij samen met NSGK jongerencoach. In juni 2018 is NSGK jongerencoach verder gegaan als FLOOR jongerencoaching.

Wat is zo’n coach dan precies?
Een coach helpt jou jouw doelen te bereiken. Ze je helpen de stappen te zetten die je misschien in je eentje niet zou zetten. Meer weten? Check deze link!

Voor wie?
FLOOR jongerencoaching is er voor jongeren tussen 15 en 30 jaar, die lastig leren, een beperking of een ziekte hebben.

Hoe gaat zoiets?
FLOOR jongerencoaching heeft diverse filmpjes gemaakt om een beeld te geven van zo’n coachingstraject. Deze kun je onder aan de pagina bekijken!

Meer weten?
Check de site van FLOOR jongerencoaching: https://floorjongerencoaching.nl/

 

theatervoorstelling ANDERS

Op 7 en 8 juli speelt het gezelschap Theater Lichtboog in Nieuwegein de voorstelling ‘ANDERS’.
In een indringende toneelvoorstelling vertellen drie moeders van autisten hun verhaal.
Confronterend en pijnlijk soms, maar ook ontroerend en ontwapenend.
Een liefdevol verhaal over leven en overleven, over hollen en stilstaan.
Over willen maar niet kunnen, over vasthouden en loslaten.

Theater Lichtboog is een amateurgezelschap dat al vele producties op de planken heeft gebracht.
De leiding is in handen van een professionele regisseur, zelf moeder van een autistische zoon.

Voor kaarten en meer info kun je de site bezoeken: www.theaterlichtboog.nl

Hoe laat ga jij slapen?

Bron: Hersenstichting

“En dan mogen jullie nu zelfstandig de opgaven gaan maken”. Je schrikt op. “Oh ja, ik zit bij Engels”. Je weet dat je moet opletten in de les en je probeert het ook, maar soms lukt het je gewoon niet. De gedachten drijven weer af naar straks, wanneer je na school lekker op de bank kunt gaan liggen. De schooldag vordert, je probeert te leren, maar je kunt niks onthouden, je bent zó moe…

Herkenbaar? Het is een vrij bekend onder de jongeren. Je wilt natuurlijk zelf bepalen hoe laat je naar bed gaat. Het is niet leuk als je ouders je dat opleggen als je op de middelbare zit. Je vrienden gaan immers ook niet al zo vroeg slapen. Waarom zou jij dan al wel zo vroeg moeten gaan slapen? En iedereen gebruikt toch tot laat zijn telefoon en tablet. Nog even met elkaar appen, nog even wat snapchats versturen, een film(pje) bekijken op youtube of netflix. Dat doet iedereen toch?!

Een puber heeft gemiddeld 9 uur slaap per nacht nodig. Door onder andere het social media gebruik en daardoor later gaan slapen, komen zij vaak niet aan die uren slaap. Ook stress door school en druk van ouders en social media, kan ervoor zorgen dat je slechter slaapt. Daardoor kan een slaaptekort ontstaan. Maar hoe komt dat dan? En als je het wil, hoe moet je dat dan veranderen? Youngworks voerde in opdracht van de hersenstichting een behoeftepeiling uit onder jongeren en hun ouders. Centraal stond de vraag: hoe zijn pubers te bewegen om gezonde keuzes te maken, op gebied van slapen en stress, om zodoende hersenaandoeningen in de toekomst te voorkomen?

Zo kwamen zij tot de conclusie dat er drie verschillende slaaptypen zijn:

  • Goede slaper: deze slaper wil en kan slapen
  • Laatslaper: deze slaper wil en kan niet slapen
  • Probleemslaper: deze slaper wil wel, maar kan niet slapen

Welk type slaper ben jij?

Benieuwd naar de resultaten van het onderzoek? Je leest ze hier:
https://www.hersenstichting.nl/actueel/nieuws/laat-slapen-is-sociale-norm-voor-pubers

 

Ronde Tafel Betere Transitie

Op 25 april jl. werd bij de Tweede Kamer de Ronde Tafel Betere Transitie in de Medische Zorg voor Jongeren gehouden. Een initiatief van het Jongerenpanel Zorg én Perspectief (ZéP) samen met Tweede Kamerlid Judith Tielen (VVD). Tijdens deze gespreksbijeenkomst werd er met patiënten, zorgaanbieders, verzekeraars en de politiek gesproken over hoe een goede transitie in de zorg mogelijk kan worden.

Wat is nodig en hoe kan het gewaarborgd worden? Uitgangspunt hierbij is het Tien Punten Plan Betere Transitie in Zorg, dat is opgesteld door dr. AnneLoes van Staa (lector Transities in Zorg) in samenwerking met het Jongerenpanel. Doel van de Ronde Tafel is aandacht vragen voor de urgentie van dit thema bij de politiek en het maatschappelijk veld.

Goede kwaliteit van zorg van groot belang voor ruim 700.000 jongeren

Ruim 700.000 jongeren in Nederland groeien op met een chronische aandoening waarvoor zij intensieve medische zorg of begeleiding nodig hebben. Goede kwaliteit van zorg is voor hen van groot belang om volwaardig mee te kunnen doen als het gaat om onder andere opleiding, werk en relaties. Essentieel is dan ook een geleidelijke en veilige overgang van kindzorg naar volwassenenzorg. Het Jongerenpanel Zorg én Perspectief (ZéP), heeft daarover de afgelopen maanden met verschillende Kamerleden gesprekken gevoerd.

Bente van Oort (voorzitter Jongerenpanel ZéP): “We zijn heel blij met de politieke aandacht die er voor dit thema is, omdat we weten hoe belangrijk het is voor de jongeren. Op basis van vandaag kunnen we mooie concrete vervolgstappen zetten”.

Tijdens Ronde Tafel zijn er twee doelstellingen naar voren gekomen: (1) Urgentie creëren door middel van verhalen in de media, politiek en de zorgwereld naar buiten te brengen. (2) Er moet een kwaliteitsstandaard komen om een goede transitie te waarborgen.

Bron: FNO Zorg én Perspectief

Tweede Kamerdebat loondispensatie

Het kabinetsplan om loondispensatie in te voeren, heeft zeer nadelige gevolgen voor de mensen met een beperking. Hun arbeidsvoorwaarden gaan erop achteruit en het tast hun mensenrechten aan. 40 organisaties sturen daarom een gezamenlijk pamflet naar de Tweede Kamer, in aanloop naar het Kamerdebat over de voorgenomen wetswijziging. In het pamflet worden de bezwaren tegen het plan toegelicht en de voorwaarden voor een alternatief op een rij gezet.

De 40 organisaties vinden dat het kabinet het loondispensatieplan moet schrappen. Het schaadt mensenrechten en maakt mensen met een arbeidsbeperking tot tweederangs werknemers. Bovendien ontbreekt de logica in de redenering van het kabinet. Het is dan ook niet verwonderlijk dat maatschappelijk draagvlak voor de plannen ontbreekt. Tijdens een rondetafelgesprek in de Tweede Kamer vorige week bleek dat er nauwelijks voorstanders van de invoering van loondispensatie zijn.

Maatschappelijk verzet
Sinds staatssecretaris Van Ark haar plannen toelichtte, zwelt het maatschappelijk verzet aan. Zo werd een petitie van jongerenorganisatie Wij Staan Op! tegen de maatregel al 80.000 keer getekend en liet het College voor de Rechten van de Mens weten dat het kabinetsplan in strijd is met internationale verdragen, waaronder het VN-verdrag voor de rechten van mensen met een handicap.

Kamerdebat
De staatssecretaris debatteert donderdag 26 april met de Tweede Kamer over haar plannen. Alle ophef en bezwaren kunnen maar tot een conclusie leiden: de voorgenomen loondispensatiemaatregel moet van tafel.

Het debat begint om 10.15 uur en is bij te wonen in de plenaire zaal van de Tweede Kamer. Hiervoor is een legitimatiebewijs vereist. Voorafgaand aan het debat organiseert de FNV een actie op Het Plein, voor het Tweede Kamergebouw: https://www.fnv.nl/sector-en-cao/alle-sectoren/uitkeringsgerechtigden/nieuws/geen-uitbetaling-onder-minimumloon/

U downloadt het pamflet hier!

Het pamflet is ondertekend door: Bart de Graaff Foundation, Bartiméus, Bijzondere Banen, BKN (Branchevereniging Kringloopbedrijven Nederland), Cedris, Centrum Chronisch Ziek en Werk, Christen Democratisch Jongeren Appèl, CNV Jongeren, CNV Vakcentrale, Coalitie voor Inclusie, Edwin van der Sar Foundation, Emma at Work, Everyday Heroes / Participatie Certificaat, FNV, FNV Sectorraad Uitkeringsgerechtigden, FNV Wajonggroep, Het Jongerenpanel Zorg én Perspectief, Gemeente Amsterdam, Gemeente Den Bosch, Gemeente Eindhoven, Gemeente Leiden, Gemeente Tilburg, Hoezo Anders, Ieder(in), Landelijke Cliëntenraad, LFB, Lucille Werner Foundation, MEE, NVVK, Onbeperkt aan de Slag, Patiëntenfederatie Nederland, MIND Landelijk Platform Psychische Gezondheid, SBCM, Sociale Alliantie, Federatie Opvang, Stichting Studeren & Werken op Maat (SWOM), Vakcentrale voor Professionals (VCP), VGN, Wiel en Deal, Wij Staan Op!

Onze nieuwe hoofdredacteur: Ellis

Onze vaste blogger Ellis (22) kreeg voor haar geboorte vier herseninfarcten. Door deze hersenbeschadiging heeft zij Cerebrale Parese (CP); een blijvende houdings- en bewegingsstoornis. Wat ze wil? Kinderen en jongeren met een beperking inspireren en stimuleren om hun dromen achterna te jagen. Daarom wordt ze onze nieuwe hoofdredacteur! We zijn nieuwsgierig naar haar ambities voor haarzelf en voor Hoezo Anders en pakken deze gelegenheid graag met beide handen aan om haar het hemd van het lijf te vragen.

Hoe ben jij in aanraking gekomen met stichting Hoezo Anders?
Een half jaar nadat ik begon met mijn eigen blog kreeg ik een ontzettend leuke reactie van Janneke (toenmalig hoofdredacteur) met de vraag of ik het niet leuk zou vinden om ook voor de stichting te gaan bloggen. Dit leek me erg leuk! Ik wist niet zo goed wat ik kon verwachten, had op mijn eigen blog namelijk nog maar weinig lezers. Omdat ik vind dat je af en toe in het diepe moet springen, heb ik de uitdaging aangepakt. Een begin van een heel mooi avontuur!

Je blogt dus al een tijdje voor de stichting. Waarom vind je het fijn?
Toen ik net begon met bloggen voor de stichting vond ik het doodeng. “Vinden mensen mijn blogstijl wel leuk? Vallen mijn blogs wel goed? Zijn ze kwalitatief wel goed genoeg? Ben ik hier niet te onervaren voor?” Allemaal vragen die mij in het begin bezig hielden, ook ’s nachts. Door goede feedback van de hoofdredacteur en de interactie met de andere bloggers, voelde de stichting steeds meer als mijn thuis. Door met het “team” samen te zitten, verhalen te delen en ideeën te bespreken, voel ik me gehoord. Het is bijzonder dat ik hier ook, net als in mijn werk en sport, leer om mezelf te zijn en weer het beste uit mezelf te halen.

Wat wil je leren in je functie als hoofdredacteur?
Op mijn eerste en enige werkplek waar ik tot nu toe gewerkt heb, kreeg ik de opdrachten. Nu ga ik de opdrachten zelf uitdelen. Ik word de verbindende factor tussen de bloggers en de redacteurs. Door middel van de planningen, ga ik alles netjes op een rijtje zetten. Ik vind het zelf moeilijk om feedback te geven en te vertrouwen op mijn eigen kunnen. Daar ga ik dus zeker aan werken in deze periode!

Wat vind je leuk om te doen in je vrije tijd?
Ik ben een echt buitenmens. Ik vind het heerlijk om in de tuin te vertoeven of de natuur in te gaan. Daarnaast houd ik ook van sporten. Sporten is heel goed om mijn spieren en motoriek in optimale conditie te houden, ook heb ik even minder last van spasmes. En oh ja, had ik al gezegd dat het fijn is om je hoofd even leeg te maken?! Ik sport graag op de sportschool; in de groepslessen spinning, challenge en coretraining, maar ik sport ook graag buiten: ik doe onder andere aan wielrennen, mountainbiken en paardrijden. Daarnaast vind ik het heerlijk om met mijn hond weg te gaan.

Heb je nog plannen voor de toekomst?
Als ik naar de toekomst kijk, zit ik nog zeker vol plannen! Ik wil heel graag een vaste baan waarin ik mijn creativiteit en mijn passie voor het onderwijs kwijt kan. Een leuk huisje in een dorpje, een man en kinderen. Het is een beetje het clichéplaatje. Ik zou ook nog heel graag een reis naar Zuid-Afrika willen maken.

Wat zou je andere jongeren met een beperking mee willen geven?
Ik vind het belangrijk dat je, ondanks en rekening houdend met je beperking, je leven kunt leven zoals jij dat graag wilt. Spring eens een keer in het diepe en denk niet: “dit kan ik niet”, maar probeer het en sta versteld van dat wat je zelf bereikt.

Heb je vragen of wil je jouw verhaal delen? Mail dan ellis@hoezoanders.nl!

regels en het liefdesleven

OPROEP! Wie van jullie vindt het ook een grote en lastige stap om samen te gaan wonen vanwege jouw beperking of chronische ziekte? Lees dan door…

Als je van elkaar houdt, dan wil je misschien ook samenwonen of trouwen. Is dat voor mensen met een beperking wel zo gemakkelijk? Of zitten er allerlei regels in de weg? Dat willen we graag weten. We zoeken mensen die hun leven willen delen, maar tegen allerlei belemmeringen oplopen. Minder inkomen, geen uitkering meer, geen geschikte woning, vooroordelen… Waarom is de volgende stap moeilijk voor jullie?

Wij ontvangen graag zoveel mogelijk verhalen. Rond Valentijnsdag vragen we er aandacht voor. Wil je meedoen? Stuur een korte beschrijving van jullie situatie via dit formulier.

Je verhaal wordt vertrouwelijk behandeld. Alleen met jouw toestemming gaan we het gebruiken.