Category Archives: blogs

Afscheid

geschreven door Jarno, voorzitter van de jongerenraad

Er is een tijd van komen.
Acht jaar geleden begon Hoezo Anders, Daniella had een droom! Vijf jaar geleden was mijn eerste aanraking met Hoezo Anders. Het DenkAndersDebat in Zwolle. Een interview volgde en al gauw was ik lid van de jongerenraad. Na een jaar mocht ik voorzitter worden van deze raad. En dat heeft mij veel leuke en nieuwe ervaringen gebracht. Zoals het feit dat ik er erg veel nieuwe vrienden aan over heb gehouden, en ik nu weet hoe alles reilt en zeilt binnen een stichting. Het voelt alsof ik een stukje Hoezo Anders ben.

Er is een tijd van gaan.
Afscheid nemen gebeurt bij iedereen en is in elk denkbare situatie mogelijk. Soms neem je afscheid van een dierbare, of afscheid van je werk. En misschien is daar dan ook iets nieuws voor in de plaats gekomen.  Zo moest ik laatst afscheid nemen van een vriendin, omdat ze een “nieuwe start” heeft gemaakt, Ook moest ik afscheid nemen van mijn ouders, omdat ik ben gaan samenwonen. Afscheid neem je meestal ook niet zomaar, afscheid is het moment waarvan je weet dat het een keer komt. Dat het gaat gebeuren. En ineens is het moment aangebroken. Zoals bij Hoezo Anders. Er zijn zoveel nieuwe initiatieven en stichtingen, dat onze doelen worden doorgezet. Dan is het tijd om afscheid te nemen. Verder te kijken naar nieuwe activiteiten voor in ons leven. Die je een stapje dichter bij je droom kunnen brengen. Afscheid neem je soms voor even en soms voorgoed. Je zegt: “Tot straks”, “bedankt voor alles” of “het ga je goed”!

De tijd van gaan is nu gekomen.
Mijn avontuur bij Hoezo Anders komt ten einde. Het houdt op. We stoppen ermee. Maar ook de avonturen van alle andere vrijwilligers: de bloggers, de jongerenraad, redacteurs, het bestuur, en in het bijzonder die van onze directrice Daniella komt nu ten einde. Hoezo Anders stopt. Het is klaar. Allemaal zijn wij een stukje Hoezo Anders en dat nemen wij de rest van ons leven mee. De ervaringen, de avonturen. Ik zal ze niet vergeten. En voor de toekomst ben ik een paar levenslessen rijker! De koek is op. Onze wegen gaan scheiden. Onze wegen gaan elkaar ook weer kruisen. We hebben vrienden gemaakt. Mensen ontmoet die niet zo aardig waren. En samen iets moois neergezet. Hoezo Anders.

Bedankt.
Als voorzitter van de jongerenraad mag ik nu afscheid gaan nemen van Hoezo Anders.
Hoezo Anders bedankt! Dankjewel, voor deze leuke jaren en mooie ervaringen. De ontmoetingen met inspirerende mensen, die ondertussen mijn vrienden zijn. Namens de Jongerenraad en ook namens mij! Bedankt, voor: “leef je eigen droom”.

Bedankt voor de inspiratie. Dankjewel dat ik een stukje van Hoezo Anders mag zijn. En jij lezer/ volger van Hoezo Anders, Jij ook bedankt! Bedankt voor je steun en de leuke reacties op onze initiatieven. Maar ook bedankt, voor het lezen van onze blogs. Want zonder jullie waren wij als Hoezo Anders er niet geweest!

Dankjewel! Leef je eigen droom. #denkanders.
Jarno Hoving.

Voorzitter Jongerenraad.

 

een trip ‘down memorylane’

Vorige week hebben jullie in de blog van onze directeur kunnen lezen dat Hoezo Anders na ruim acht jaar ophoud met bestaan. Ik mocht 4,5 jaar deel zijn van dit fantastische team. Dankzij Hoezo Anders heb ik stappen kunnen zetten in mijn eigen ontwikkeling.

Onzekerheid
Juni 2014. Mijn eigen blog was net opgestart toen ik de uitnodiging kreeg om blogger te worden. Er spookten zoveel gedachten door mijn hoofd: ‘schrijf ik hier wel goed genoeg voor?’, ‘kan ik dit wel?’, ‘kan ik wel voldoen aan datgene wat ze van mij verwachten?’. Ook is de slogan van Hoezo Anders natuurlijk: Voor jongeren met een niet-zichtbare beperking of chronische ziekte die hun dromen willen realiseren. Mijn beperking is volgens mij alles behalve niet-zichtbaar. Ik was zó onzeker.

Het eerste contact met de andere vrijwilligers bij Hoezo Anders voelde heel warm. Toch waren mijn eerste blogs voor mijn gevoel niet goed genoeg. Ik was altijd gespannen als ik een blog moest inleveren. Ik vroeg de hoofdredacteur altijd om tips en kreeg dan mooie positieve feedback terug. Ik leerde mijn gevoel onder woorden te brengen. Soms kon ik ook het kwetsbare stukje van mezelf laten zien, zoals in mijn in 2015 geschreven blog: jezelf in de spiegel

Langzaam zag ik mezelf groeien. Ik leerde mijn gevoel op papier te uiten en daardoor te reflecteren op mijn leven. Ik schreef over mijn mislukte zoektocht naar de liefde. De steun die ik kreeg van alle mensen die mijn blog lazen, was hartverwarmend. Binnen de stichting kreeg ik ook zoveel lieve berichten. Ik ben zo dankbaar voor alle lieve woorden!

Hoofdredacteur
Afgelopen jaar kreeg ik de kans om mijn werk naar een hoger niveau te tillen. Ik werd namelijk hoofdredacteur. Weer werd ik onzeker: kon ik dat wel? Was dat niet teveel verantwoording? Tegelijkertijd was ik enorm gemotiveerd om aan de slag te gaan. Terugkijkend op het afgelopen jaar hebben we veel mooie dingen gemaakt en beleefd met onze stichting. Ik ben trots op ‘mijn’ vrijwilligers die toch mooi iedere maand weer toffe blogs schreven. Trots op ‘mijn’ redacteuren die het voor elkaar hebben gekregen om de verhalen van een aantal jongeren op een bijzondere manier in kaart te brengen.

Ik denk dat ik mijn taak zeker goed gedaan heb. Soms moest ik knopen doorhakken, die ik liever niet doorhakte. Soms moest ik even uit mijn comfortzone, zoals bij het Denkandersdebat of het gaan naar nieuwe, onbekende plekken. En toch, stiekem vond ik het best wel heel erg leuk!

En nu?
Het einde nadert… Dat gaat mij niet altijd makkelijk af. Ik denk dat ik straks in een zwart gat val. Ineens heb ik meer tijd over, geen vrijwilligersteam meer om aan te sturen, geen super enthousiaste, lieve Hoezo Anders volgers meer. Ook kan ik straks niet meer regelmatig even onze website afstruinen om alles even te perfectioneren. De deuren gaan wijd open voor een nieuwe uitdaging! Wat blijft zijn de contacten met de mooie, lieve mensen van de stichting. De ervaringen die ik op heb gedaan zullen voor altijd in mijn hart zitten.

Rest mij nog één ding. Lieve, trouwe volgers dank jullie wel! Zonder jullie hadden wij niet kunnen doen, wat wij al die jaren hebben gedaan. Dank jullie wel voor jullie mooie woorden, voor het feit dat ook jullie Hoezo Anders een plekje in jullie leven hebben gegeven. Ik wens jullie een hele mooie toekomst toe!

Mocht je het leuk vinden om mij te blijven volgen: dat kan via mijn facebookpagina of mijn blogs.

Liefs Ellis

hoezo anders stopt. Lang leve Hoezo Anders!

Door onze directeur Daniella

Ongeveer 10 jaar geleden maakte ik mij zorgen over de toekomst van mijn zoon. Met een pakketje aan niet-zichtbare ‘labels’ (vind het nog steeds een stom woord eigenlijk) vroeg ik me af of hij wel een baan zou kunnen vinden. Gaat de maatschappij hem accepteren? Steunen? Om daar achter te komen interviewde ik jongvolwassenen met hetzelfde syndroom (22q11-deletiesyndroom) en nam zo een kijkje in de toekomst. Het gaf me enigszins hoop maar ik zag ook hun worstelingen: de maatschappij is niet makkelijk als je ‘anders’ bent. En waar kon je informatie vinden waar je echt wat aan hebt? Alles was voor volwassenen of ging over kleine kinderen. Daar moesten we iets aan doen: Stichting Hoezo Anders zag het levenslicht.

Omdat in 22q11 wel 190 verschillende aandoeningen zitten, moest Hoezo Anders een online plek worden voor alle jongeren met een chronische aandoening. Lichamelijk of psychisch. Met hulp van mijn netwerk ontstond het logo, kwam er briefpapier en een website. We deelden ervaringen van jongeren en tips om makkelijker je weg te vinden. Thema’s als opleiding, werk, wonen, geld, relaties, you name it; het kon allemaal besproken worden.

Denk Anders
In 2011 was ons 1e DenkAndersDebat. Jongeren in gesprek met werkgevers. Het werden er 15 in de afgelopen 7 jaar. Door heel Nederland. Met vertegenwoordigers van KPN, Shell, ING, ABN Amro, UWV, hogescholen, ROC’s, politieke partijen, de staatssecretaris (!), woningcorporaties, uitzendbureaus…. En mooier: met heel veel jongeren die hielpen met de organisatie of aan tafel of in de zaal meedachten of -praatten, muziek maakten of presenteerden. Ik ben enorm trots op dit event en iedereen die daar een bijdrage aan heeft geleverd.

Ik ben ook heel erg trots op onze redactie. Vijf hoofdredacteuren die een jaar soms 2 jaar bleven en met een team van vrijwillige redacteuren interviews deden en de websites hoezoanders.nl en hoezo18.nl. vulden. Ze deden werkervaring op en kregen zelfvertrouwen met een echte baan of ondernemerschap als volgende stap. En ik ben buitengewoon blij met onze Jongerenraad die meedacht, adviseerde en zoveel mogelijk aanwezig was bij al onze events.

Tijd voor wat anders
En nu gaan we stoppen. Waarom? Als het zo goed gaat en we nog lang niet klaar zijn? Omdat er blijkbaar toch iets is verbeterd in de afgelopen 8 jaar. We begonnen met Hoezo Anders omdat er niets was voor jongeren. Nu zijn er meerdere initiatieven en projecten. Van patiëntenverenigingen die zijn gaan inzien dat jongeren andere wensen en vragen hebben. Van fondsen die zelf projecten zijn gaan ontwikkelen. En dan zie je inmiddels heel veel jongeren die bloggen en hun ervaringen delen over hun leven met hun ziekte. Het zijn mooie en prima ontwikkelingen. In dat opzicht ben ik blij dat we het stokje door kunnen geven. We waren nodig en we waren ambitieus. Nu is het tijd voor wat anders.

Ik maak voor iedereen die betrokken is geweest, een bijdrage heeft geleverd, ons gevolgd heeft en voor wie wij van betekenis zijn geweest een diepe buiging en wens je heel veel geluk, sterkte en liefde. Blijf dromen want daar begint alles mee!

Daniella

P.S. de websites hoezoanders.nl en hoezo18.nl en de facebookpagina gaan in december uit de lucht.

wiskunde heb je later écht niet nodig

Geschreven door blogger Renske

Het thema van deze maand is; schrijf een brief aan je jongere zelf. Ik moet toegeven, dit is geen thema waar mijn voorkeur naar uitging, en ik vond het dan ook best lastig om te bepalen wat ik precies zou gaan schrijven. Gelukkig heb ik een zusje die graag even met me wilde brainstormen. Ik zal eerst even schetsen hoe mijn leven er tien jaar geleden uitzag. Ik zat toen in de 2e klas van de havo, en zat niet heel lekker in mijn vel. Wel deed ik toen al aan klimmen, zowel trainingen als wedstrijden, maar alleen regionaal, bij de reguliere competitie.

Doe niet zo eigenwijs
Als eerste zou ik zeggen dat ik toch echt minder eigenwijs moet doen, en dat het hebben van een rolstoel voor dat ene uitje naar Amsterdam met school toch echt handiger zou zijn dan al die kilometers lopen en heel moe thuiskomen. Is het gevreesde toch waar: je moeder heeft altijd gelijk. Maar het duurt nog wel een jaar of vier tot je erachter komt dat de rolstoel er is om je leven makkelijker te maken, niet moeilijker. Als je je energie beter verdeelt, en niet meer ‘verspilt’ aan dingen die je niet leuk vindt, zoals lopen, dan houd je weer meer energie over voor dingen zoals klimmen! Staren doen mensen toch wel, dat wordt niet erger in een rolstoel dan wanneer je loopt.

Maak je maar geen illusies, over 10 jaar ben je zeker nog steeds eigenwijs, maar af en toe stap je toch in die rolstoel, en inmiddels ook wel achter dat ‘ie super handig kan zijn. Bijvoorbeeld als je naar een pretpark gaat, zodat je niet meer halverwege de dag zit te wachten op een bankje omdat een attractie toch te ver lopen is, of wanneer je een weekje naar Rome gaat, zodat je veel meer kunt zien dan mogelijk zou zijn zonder rolstoel.

Paraklimmen
Je vindt klimmen heel leuk om te doen, al frustreert het je wel enorm dat kinderen die jonger zijn dan jij je voorbij klimmen tijdens zowel trainingen als regiowedstrijden. Zo gek is het eigenlijk niet, want zij hebben geen beperking. Ik weet dat je dat niets uitmaakte en dat je evengoed wilt winnen. Over tien jaar wil je nog steeds enorm graag winnen, maar heb je wel eindelijk geleerd dat je klimt voor jezelf, en tegen jezelf.

Je komt er dan achter dat het minstens net zo belangrijk is om plezier te hebben, en dat je dan vanzelf beter gaat klimmen. Met een lach deelnemen aan wedstrijden en tevreden zijn met hoe je hebt geklommen, ongeacht het resultaat; dat kun je je nu vast niet voorstellen, maar over tien jaar lukt het je echt! Over tien jaar is het zelfs zover, het lukt je eindelijk om je eerste 6a te klimmen. Had je niet gedacht hè?!

Tot slot; je zit nu misschien niet lekker in je vel, maar volgend schooljaar zal een stuk beter zijn. Over een paar jaar heb je ook een gezellige vriendengroep, en nog beter; over tien jaar heb je die vrienden nog steeds. Het komt allemaal wel goed!

P.S. Maak je geen zorgen, ondanks wat docenten nu tegen je zeggen; wiskunde heb je later echt niet nodig, laat het na volgend jaar lekker vallen! En je haar laten groeien is geen slecht idee, het staat je goed.

brief aan mezelf

Geschreven door blogger Alicia

Voor het thema van deze maand schreef ik een brief aan mijn tien jaar jongere zelf, een meisje van dertien dat net naar de brugklas ging en aan een nieuwe fase in haar leven begonnen was. Nu, tien jaar later, sta ik op het punt om er weer een af te ronden. Wat zou de dertienjarige Alicia vinden van de Alicia van nu?

Lieve jij,

Ik moet toegeven dat ik niet eens weet of je wil dat ik je zo aanspreek. Of je het fijn vindt om lief genoemd te worden en al helemaal door mij. Ook moet ik toegeven dat ik soms zou willen dat jij hier was in plaats van ik.

Ben je trots op mij? Ben ik de persoon geworden die je voor ogen had? Ik vraag het me af. Ik weet nog dat je zulke mooie plannen had voor de toekomst, maar die zijn niet echt uitgekomen, hè? Baal je daarvan? Ik niet, hoor. Je wilde schrijver worden, grafisch ontwerper en studeren in het buitenland. Je wilde een tussenjaar en een wereldreis, maar verder dan veertig kilometer van je geboorteplaats ben je niet gekomen. Een wereldstad, dat wel, maar toch dichtbij huis. Is dat niet fijn?

Ik weet nog dat je dacht: later komt alles goed. En wat ‘alles goed’ dan was, dat wist jij ook niet. Ik kan je vertellen dat ik dat ook nog steeds denk (‘Als ik later groot ben…’). Nou, daar zijn we dan, tien jaar verder en weet je: het is goed gekomen. Jij weet namelijk wel wie je bent en ook dat, of je nou veel ziet of weinig, je er altijd mag zijn.

Wist je dat ik nu een stok gebruik? Zo’n witte. Maar ik fiets ook nog wel eens, hoor, dus maak je geen zorgen. Soms is het gewoon fijn om even niet voor mezelf te hoeven kijken, al die moeite in de onzinnige straatdetails te steken, zoals stoepen en paaltjes. Ik reis ook alleen met de trein. Ha, dat had je niet gedacht, natuurlijk! Dan is zo’n stok heel fijn, echt waar. Hij geeft je rust en vertrouwen. Dat kan jij misschien nog wel gebruiken.

Als ik aan jou denk, denk ik aan iemand die de mooiste dromen had en de grootste fantasie. Hoe denk jij nu over mij? Zou dat nog steeds zo zijn? Die drie studies die je wilde doen, heb ik niet gedaan. Ik doe er een, maar die kan wel alle verschil maken in de wereld. Jij denkt daar nog niet zo over na, over verschil maken, maar ik weet dat dat kan. Wij kunnen dat, als we maar willen durven. Durf jij?

Ik wil dat je weet dat het niet erg is om niet te durven. Het is prima om soms een stap terug te zetten. Het cliché ‘blijf trouw aan jezelf’ is absoluut waar, heb ik gemerkt. Geloof in je dromen en dan weet ik zeker dat ook jij zult zeggen: Het is helemaal goed gekomen.

Hierom weet ik dat ik je geen succes hoef te wensen.

Liefs,

Je grote ik.

brief aan mezelf

Geschreven door Bo

Bedenken wat ik tegen mijn jongere zelf zou zeggen: ik moet eerlijk bekennen dat ik dat geen gemakkelijke opgave vond. Ik heb ooit een brief aan mezelf geschreven, maar toen ik die een half jaar later terugkreeg moest ik er vreselijk om lachen: minstens de helft ervan was al zwaar achterhaald.

Iets breder terugkijkend, heb ik het de afgelopen jaren behoorlijk voor m’n kiezen gehad. Op de details wil ik niet ingaan, maar ik kan wel zeggen dat het heel vreemd zou zijn als ik in deze blog één of andere ‘mooi-weerpreek’ ga houden. Tegelijkertijd is het een beetje zonde als ik de pessimist ga uithangen; daar schiet niemand iets mee op. Ik kies voor de middenweg: de realiteit.

Beetje gek?
Qua karakter vind ik dat ik niet veel ben veranderd ten opzichte van mijn jonge zelf. De meest korte omschrijving: ‘een tikkeltje gek’. Waar dat precies inzit kan ik niet zeggen; wat ik wel weet is dat ik, als ik me aan andere mensen spiegel, vaak een beetje moet zoeken naar de gelijkenissen. Vroeger kon niet iedereen dat even goed waarderen: er waren genoeg mensen die me voortdurend in de zeik namen, mijn ‘maniertjes’ nadeden of me op een heel ‘fijne’ manier duidelijk maakten dat ze mijn intelligentie ten zeerste in twijfel trokken.

Op dat moment heb ik me vaak afgevraagd wat ik ‘fout’ deed, waarom mensen mij zo vonden. Ik heb wel eens geprobeerd me iets meer te gedragen als de rest, met als gevolg dat dat zo onnatuurlijk overkwam dat het clownesk werd. Uiteindelijk heb ik vaak genoeg gewenst dat ik net zoals anderen zou worden.

Acceptatie – tot op zekere hoogte
En hoewel ik nu weet waar het grootste deel van mijn ‘gekkigheden’ vandaan komt en ik dat tot op behoorlijke hoogte geaccepteerd heb, heb ik die wens nog steeds wel eens. Wat zou ik graag een snellere informatieverwerking, een beter (visueel) overzicht en een betere motoriek willen hebben; dat zou mijn leven in zijn algemeenheid een stuk makkelijker maken.

Het grootste verschil is dat ik dit niet meer wens om geaccepteerd te worden. Dat stuk heb ik omgedraaid: ik verander niet meer omdat anderen dat willen; ze accepteren me zoals ik ben en anders houdt het simpelweg op.

Wat dat betreft heb ik veel (gehad) aan lotgenotencontact en eerder aan mijn tijd op het speciaal onderwijs. Zelfs als je niet dezelfde beperking hebt, herken je toch bepaalde situaties die ‘normale’ mensen minder snel tegenkomen.

Nu ben ik gelukkig wat ouder – en volwassener. Het valt me op hoeveel toleranter volwassenen zijn vergeleken met kinderen en pubers. Mensen van boven de achttien zijn gewoon beduidend vriendelijker en opener, kunnen meer van elkaar hebben.

Lieve jonge zelf
Achteraf gezien zou ik tegen ‘mini-me’ willen zeggen dat het oké is om ‘gek’ te zijn. Niemand hoeft te veranderen omdat de omgeving hem niet accepteert. Niemand verdient het om buitengesloten, gekwetst of beledigd te worden. Je bent goed zoals je bent. De enige die moet veranderen, is degene die dat niet beseft.

voorbereiden op een nieuw (t)huis

geschreven door Jarno, voorzitter van de jongerenraad

Na een goed jaar reageren op woningen hebben we het voor elkaar! We hebben een (huur) huis, we gaan samenwonen. Over een maand krijgen wij de sleutel. Ik ben heel erg enthousiast ben, maar er komt ineens ook heel veel spanning bij kijken. Wachten duurt best wel lang. Wat kan ik alvast voorbereiden?

Money
Als eerste hebben we maar de inkomsten en uitgaven op een rij gezet. Wat komt er binnen? En wat verwachten we maandelijks uit te geven? Het klussen in het huis gaat natuurlijk ook geld kosten. Hiervoor hebben we alvast een begroting gemaakt.

Gas/stroom, water en verzekeringen
Vanaf het moment dat je weet wanneer je de sleutels krijgt, kan je alvast gas/stroom, water en de verzekeringen regelen voor je nieuwe huis. We hebben verschillende maatschappijen met elkaar vergeleken en gekozen voor de maatschappij die per onderwerp het beste bij ons past.

Inrichting
Over de inrichting zijn we natuurlijk ook heel erg aan het nadenken. Hoe willen we dat iedere kamer eruit komt te zien? En welke meubels hebben we daar voor nodig? Om elkaar duidelijk te maken wat we nou mooi vinden, hebben we moodboards gemaakt op Pinterest.

Meubels
Op grote meubels zoals een bed, bank of kast zit meestal een levertijd van 3-6 weken. Deze kan je hierdoor van te voren bestellen. Je zorgt dat ze geleverd worden op de datum dat je dan van plan bent om te gaan verhuizen. Hierdoor heb je alle grote meubels op tijd binnen zodat je sneller van je nieuwe stekje kan genieten.

Van laminaat tot verf
Ik houd de folders van bouwmarkten nu extra in de gaten om aanbiedingen te scoren voor materialen zoals: verf, behang en laminaat. We hebben een plattegrond gekregen van onze toekomstige woning, en dankzij de maten die er opstaan kunnen we berekenen hoeveel we er ongeveer van nodig hebben. Hierdoor kunnen we al dit soort materialen alvast van te voren aanschaffen.

Wachten
Nu we dit allemaal geregeld hebben, is het wachten geblazen. Wachten totdat we de sleutel krijgen. Wachten totdat eindelijk mijn nieuwe leven begint!

Jarno is de voorzitter van de jongerenraad van Stichting Hoezo Anders en hij is opzoek naar nog andere leden. Ben je benieuwd? Bekijk de vacature hier. Ben je enthousiast geworden? Neem dan contact op met Jarno via jongerenraad@hoezoanders.nl

Vijf dingen waar je op moet letten als je gaat verhuizen

Geschreven door blogger Alicia

Ik woon sinds drie jaar op mezelf: vanuit een klein stadje vertrok ik naar onze grote hoofdstad Amsterdam. Ik dacht de stad wel even te veroveren en hoewel me dat ook wel gelukt is (ik sta op goede voet bij de plaatselijke snackbar en ik ken de lekkerste plekjes om te relaxen in de buurt), zijn er ook genoeg dingen waar ik vooraf beter over na had willen denken toen ik voor het eerst mijn bescheiden 40m2-appartementje betrok. Aan deze vijf dingen had ikzelf misschien iets meer aandacht moeten besteden toen ik mijn ouderlijk huis voor het eerst verliet.

1. Wanneer ga je uit huis?
Dit is belangrijk om goed te plannen. Ik was zelf net twee weken met mijn studie begonnen en toen kwam er nog even een verhuizing tussendoor. Ik had niet veel spullen, dus met een dag stond het meeste wel binnen, maar toen moest ik naast het wennen aan de nieuwe opleiding tegelijk wennen aan een nieuwe omgeving en het feit dat ik nu alles alleen moest doen.

Het is dus goed om van tevoren te weten wat er op je pad komt voordat je verhuist. In de zomerperiode was voor mij niet haalbaar, omdat ik ook met de vorige bewoner te maken had, maar als ik dat had kunnen plannen, had ik dat gedaan.

2. Wat gaat het kosten?
Hier had ik wel over na gedacht, maar dan ook echt alleen hieraan. Ik had van tevoren een lijstje gemaakt van wat mijn inkomsten zouden zijn. Denk aan studiefinanciering, toeslagen, uitkeringen, noem maar op. Daarnaast hield ik een lijst bij met alle uitgaven die erbij zouden komen kijken. Die zijn natuurlijk afhankelijk van of je koopt (hypotheek) of huurt (is dat inclusief servicekosten of niet). Daarnaast moet er gegeten worden, gesport, geshopt en wil je zo af en toe leuke dingen doen of mobiel abonnement. Met een lijstje zie je precies wat je overhoudt of waar je juist op moet gaan bezuinigen.

3. Waar ga ik wonen?
Hier denk je waarschijnlijk al over na als je bezig bent met het zoeken van een (eigen) plek. Wil je landelijk of juist in een stad wonen? Nog belangrijker: welke voorzieningen moeten er voor jou in de buurt zijn? Voor mij was openbaar vervoer heel erg belangrijk, omdat ik in een vreemde omgeving moeilijk kan fietsen en autorijden er met een visuele beperking niet in zit. Nu stopt de bus voor de deur en ben ik zo in het centrum en op het station. Ideaal.

4.  Hoe ga ik wonen?
Dit had bij mij ook meer aandacht mogen krijgen, want niet ieder huis is even geschikt. Mijn woonkamer heeft veel licht, met grote ramen aan drie kanten, maar dat geldt niet voor mijn keuken. Ik ben nog bezig met het vinden van een goede oplossing om ook tijdens het koken voldoende licht te hebben, zodat ik alles goed kan zien. Bedenk dus ook van tevoren: wat heb ik nodig in mijn nieuwe huis en wat kan ik absoluut niet gebruiken?

5. Met wie ga ik wonen?
Samen met iemand in een huis wonen is natuurlijk altijd gezellig! In een studentenhuis, of juist op een kamer met vrienden, een partner of je huisdier. Zelf woon ik alleen, maar met veel vrienden en familie in de buurt. Het is altijd fijn om iemand in de buurt te hebben, maar misschien ook wel cruciaal, afhankelijk van je eigen situatie. Kan je snel bij iemand terecht op je nieuwe plek of moet men dan van ver komen? Bedenk of dat een probleem kan vormen of niet.

Bedenk voor jezelf: wat heb ik nodig en wat wil ik niet? Lijstjes maken kan hier goed bij helpen. Zet voor deze vijf zaken alles op een rijtje wat je wil en wat je niet wil, maar probeer ook creatief te zijn. Het perfecte plaatje is er niet altijd in een keer, maar dat kan je er wel zelf van maken!

 

huis, hypotheek en een horrortrap

Geschreven door blogger Renske

Het vinden van een huis is momenteel voor iedereen een grote uitdaging, met de huidige krappe huizenmarkt en beperkte mogelijkheden voor starters is het kopen van een huis vrij lastig. Volgens mij geldt dat ook voor het huren van een huis, waarbij ook aan veel eisen voor wat betreft inkomsten moet worden voldaan. Als je afhankelijk bent van een Wajong-uitkering dan kan het lastig zijn om dit door de bank te laten goedkeuren als een stabiele bron van inkomsten. Niet iedere bank accepteert een Wajong namelijk als inkomstenbron. Wil je een huis kopen (met een Wajong-uitkering)? Het belangrijkste is om je goed te laten adviseren. Vorig jaar ben ik gaan samenwonen met mijn vriend en hebben we samen een huis gekocht. In deze blog lees je hoe dat ging.

De locatie
Natuurlijk een belangrijke vraag om te beantwoorden als je een huis gaat kopen is: waar wil ik wonen? Voor ons was de locatie al snel besloten: Zaandam. Dit is handig voor mijn vriend, aangezien hij slechtziend is en al zijn hele leven in Zaandam woont. Hier kent hij dus de weg en weet hij alles te vinden. Voor mij is Zaandam ook een handige plek om te wonen, omdat dit veel centraler ligt dan het dorp waar ik eerst woonde, waardoor reizen naar verschillende klimhallen veel minder tijd kost.

Het huis
Als de locatie eenmaal bepaald is kan de zoektocht naar een huis pas echt beginnen. Voor ons begon dat, zoals voor de meeste mensen denk ik, met een bezoekje aan de hypotheekadviseur. In eerste instantie bleek dat we niet genoeg inkomen zouden hebben omdat mijn Wajong niet werd meegerekend als inkomen. Vervolgens zijn we op zoek gegaan naar een andere hypotheekadviseur, die wel een bank vond die akkoord zou gaan met een Wajong-uitkering als inkomstenbron.

We hadden al een huis op het oog, en gelukkig bleken we dit huis ook te kunnen betalen. We boden, kregen een tegenbod , boden weer, en het bod werd geaccepteerd. Super fijn! Maar toen kon het echte regelen beginnen. Als je samen een huis gaat kopen moet je een samenlevingscontract met elkaar aangaan. Of trouwen, of een geregistreerd partnerschap, dat kan natuurlijk ook. Wij kozen voor een samenlevingscontract. Na een eerste gesprek bij de notaris werd het samenlevingscontract opgesteld. Deze hebben we vervolgens op dezelfde dag getekend als het koopcontract. Omdat Leander slechtziend is werd het volledige samenlevingscontract en koopcontract voorgelezen. De verkoper van het huis was wel verbaasd toen hij hoorde dat het tekenen van het contract even zou duren! Drie uur later stonden we weer buiten, met de sleutels van ons nieuwe huis. Het klussen kon beginnen!

Aanpassingen
Er moest nog aardig wat veranderen voordat we daadwerkelijk in ons huis konden gaan wonen. Naast dingen zoals een nieuwe vloer en keuken, hebben we ook een aantal niet zo vanzelfsprekende dingen in ons huis aangepast, zodat het precies past bij wat wij nodig hebben. Toen we het huis gingen bezichtigen zat er bijvoorbeeld een echte horrortrap in: zo eentje die heel steil is, zonder leuningen en met smalle treden. Niets voor mij! Gelukkig heb ik een super handige opa, die een nieuwe trap heeft gemaakt, met bredere treden, minder steil en met twee leuningen. Dit garandeert bijna dat ik nooit van de trap zal vallen (want je weet het nooit natuurlijk). Daarnaast heeft mijn schoonvader een nieuwe badkamer met wc gebouwd (onmisbaar als je een huis koopt, al die handige mensen)!

Voor Leander is het erg fijn dat we goede verlichting hebben en witte muren, zodat hij alles zo goed mogelijk kan zien. Daarnaast helpt het hem om een opgeruimd huis te hebben. Tja, daar zullen we toch echt zelf voor moeten zorgen! We wonen hier inmiddels een jaar, en zijn super blij met ons op maat gemaakte huisje.

het juiste huisje op het juiste moment

Geschreven door hoofdredacteur & blogger Ellis

De wens om uit huis te gaan heb ik nu ongeveer 4 jaar. Nu hoor ik je denken, als je al vier jaar uit huis wilt, waarom heb je dat dan nog steeds niet gedaan? Uit huis gaan is voor mij, net als voor veel anderen, niet zo makkelijk…

Praktische keuzes
Toen ik begon met de stap ‘uit huis gaan’, schreef ik me eerst in bij de woningbouw en zette ik eerst allerlei dingen op een rijtje. Wat maakt mij tot wie ik ben? Welke invloed heeft dat op Ik ben opgegroeid op een dorp in een rustige, groene omgeving. Ik ben een buitenmens, ik houd van mijn rust en vrijheid. Ook vind ik het heerlijk om te relaxen in mijn tuin of bezig te zijn met tuinieren Daardoor weet ik ook al zeker dat ik niet in de drukte van de stad wil wonen. Van mezelf weet ik dat ik niet gelukkig wordt in een appartement op 3 hoog. Dus ook dat is duidelijk.

Rekening houden met mijn CP
Stiekem is er natuurlijk nog steeds dat stukje wat bij mij hoort, die Cerebrale Parese. Ook daar moet ik rekening mee houden in mijn zoektocht naar het juiste huisje. Het juiste huisje, wat is dat voor mij? Mijn wens is een klein, maar ruim huisje met redelijke tuin. Aandachtspunten vanwege mijn CP zijn bijvoorbeeld: een open keuken, waardoor ik voldoende ruimte heb om op mijn zadelkruk aan het aanrecht te werken. Belangrijk zijn voor mij ook: een niet te steile/ raar draaiende trap of een slaapkamer beneden en een ruime badkamer.

Het juiste moment
Niet alleen het huisje zelf is belangrijk. Ook het moment is belangrijk. Dat is soms moeilijk te timen, bijvoorbeeld als je op zoek bent naar een huurhuis. Voor mij is dat juist belangrijk in mijn proces. Ik heb veel meegemaakt, waardoor het voor mij rustiger is om stap voor stap te werken. Ik houd zelf namelijk erg vast aan mijn gewoontes, aan het vertrouwde en mijn ritme. Vorig jaar kreeg ik een huisje aangeboden, maar voor mij kwam het huisje precies op het verkeerde moment.  Hierdoor raakte ik in paniek; ik kon de stap niet maken.

Luisteren, afwachten, voelen & beslissen
Ik denk dat het, als jij ook op zoek bent naar een huisje, vooral belangrijk is dat je luistert naar jouw eigen wensen. Natuurlijk is het belangrijk dat je de haalbaarheid bekijkt, afhankelijk van jouw situatie. Vervolgens is het afwachten geblazen tot het juiste huisje komt. Voel dan of alle voorwaarden kloppen en het juiste moment daar is. Zo staat niets je meer in de weg om de knoop door te hakken, over het huisje te beslissen en op weg te gaan naar een nieuwe toekomst!