tweet

blogs

brief aan mezelf

Geschreven door Bo

Bedenken wat ik tegen mijn jongere zelf zou zeggen: ik moet eerlijk bekennen dat ik dat geen gemakkelijke opgave vond. Ik heb ooit een brief aan mezelf geschreven, maar toen ik die een half jaar later terugkreeg moest ik er vreselijk om lachen: minstens de helft ervan was al zwaar achterhaald.

Iets breder terugkijkend, heb ik het de afgelopen jaren behoorlijk voor m’n kiezen gehad. Op de details wil ik niet ingaan, maar ik kan wel zeggen dat het heel vreemd zou zijn als ik in deze blog één of andere ‘mooi-weerpreek’ ga houden. Tegelijkertijd is het een beetje zonde als ik de pessimist ga uithangen; daar schiet niemand iets mee op. Ik kies voor de middenweg: de realiteit.

Beetje gek?
Qua karakter vind ik dat ik niet veel ben veranderd ten opzichte van mijn jonge zelf. De meest korte omschrijving: ‘een tikkeltje gek’. Waar dat precies inzit kan ik niet zeggen; wat ik wel weet is dat ik, als ik me aan andere mensen spiegel, vaak een beetje moet zoeken naar de gelijkenissen. Vroeger kon niet iedereen dat even goed waarderen: er waren genoeg mensen die me voortdurend in de zeik namen, mijn ‘maniertjes’ nadeden of me op een heel ‘fijne’ manier duidelijk maakten dat ze mijn intelligentie ten zeerste in twijfel trokken.

Op dat moment heb ik me vaak afgevraagd wat ik ‘fout’ deed, waarom mensen mij zo vonden. Ik heb wel eens geprobeerd me iets meer te gedragen als de rest, met als gevolg dat dat zo onnatuurlijk overkwam dat het clownesk werd. Uiteindelijk heb ik vaak genoeg gewenst dat ik net zoals anderen zou worden.

Acceptatie – tot op zekere hoogte
En hoewel ik nu weet waar het grootste deel van mijn ‘gekkigheden’ vandaan komt en ik dat tot op behoorlijke hoogte geaccepteerd heb, heb ik die wens nog steeds wel eens. Wat zou ik graag een snellere informatieverwerking, een beter (visueel) overzicht en een betere motoriek willen hebben; dat zou mijn leven in zijn algemeenheid een stuk makkelijker maken.

Het grootste verschil is dat ik dit niet meer wens om geaccepteerd te worden. Dat stuk heb ik omgedraaid: ik verander niet meer omdat anderen dat willen; ze accepteren me zoals ik ben en anders houdt het simpelweg op.

Wat dat betreft heb ik veel (gehad) aan lotgenotencontact en eerder aan mijn tijd op het speciaal onderwijs. Zelfs als je niet dezelfde beperking hebt, herken je toch bepaalde situaties die ‘normale’ mensen minder snel tegenkomen.

Nu ben ik gelukkig wat ouder – en volwassener. Het valt me op hoeveel toleranter volwassenen zijn vergeleken met kinderen en pubers. Mensen van boven de achttien zijn gewoon beduidend vriendelijker en opener, kunnen meer van elkaar hebben.

Lieve jonge zelf
Achteraf gezien zou ik tegen ‘mini-me’ willen zeggen dat het oké is om ‘gek’ te zijn. Niemand hoeft te veranderen omdat de omgeving hem niet accepteert. Niemand verdient het om buitengesloten, gekwetst of beledigd te worden. Je bent goed zoals je bent. De enige die moet veranderen, is degene die dat niet beseft.