tweet

blogs

brief aan mezelf

Geschreven door blogger Alicia

Voor het thema van deze maand schreef ik een brief aan mijn tien jaar jongere zelf, een meisje van dertien dat net naar de brugklas ging en aan een nieuwe fase in haar leven begonnen was. Nu, tien jaar later, sta ik op het punt om er weer een af te ronden. Wat zou de dertienjarige Alicia vinden van de Alicia van nu?

Lieve jij,

Ik moet toegeven dat ik niet eens weet of je wil dat ik je zo aanspreek. Of je het fijn vindt om lief genoemd te worden en al helemaal door mij. Ook moet ik toegeven dat ik soms zou willen dat jij hier was in plaats van ik.

Ben je trots op mij? Ben ik de persoon geworden die je voor ogen had? Ik vraag het me af. Ik weet nog dat je zulke mooie plannen had voor de toekomst, maar die zijn niet echt uitgekomen, hè? Baal je daarvan? Ik niet, hoor. Je wilde schrijver worden, grafisch ontwerper en studeren in het buitenland. Je wilde een tussenjaar en een wereldreis, maar verder dan veertig kilometer van je geboorteplaats ben je niet gekomen. Een wereldstad, dat wel, maar toch dichtbij huis. Is dat niet fijn?

Ik weet nog dat je dacht: later komt alles goed. En wat ‘alles goed’ dan was, dat wist jij ook niet. Ik kan je vertellen dat ik dat ook nog steeds denk (‘Als ik later groot ben…’). Nou, daar zijn we dan, tien jaar verder en weet je: het is goed gekomen. Jij weet namelijk wel wie je bent en ook dat, of je nou veel ziet of weinig, je er altijd mag zijn.

Wist je dat ik nu een stok gebruik? Zo’n witte. Maar ik fiets ook nog wel eens, hoor, dus maak je geen zorgen. Soms is het gewoon fijn om even niet voor mezelf te hoeven kijken, al die moeite in de onzinnige straatdetails te steken, zoals stoepen en paaltjes. Ik reis ook alleen met de trein. Ha, dat had je niet gedacht, natuurlijk! Dan is zo’n stok heel fijn, echt waar. Hij geeft je rust en vertrouwen. Dat kan jij misschien nog wel gebruiken.

Als ik aan jou denk, denk ik aan iemand die de mooiste dromen had en de grootste fantasie. Hoe denk jij nu over mij? Zou dat nog steeds zo zijn? Die drie studies die je wilde doen, heb ik niet gedaan. Ik doe er een, maar die kan wel alle verschil maken in de wereld. Jij denkt daar nog niet zo over na, over verschil maken, maar ik weet dat dat kan. Wij kunnen dat, als we maar willen durven. Durf jij?

Ik wil dat je weet dat het niet erg is om niet te durven. Het is prima om soms een stap terug te zetten. Het cliché ‘blijf trouw aan jezelf’ is absoluut waar, heb ik gemerkt. Geloof in je dromen en dan weet ik zeker dat ook jij zult zeggen: Het is helemaal goed gekomen.

Hierom weet ik dat ik je geen succes hoef te wensen.

Liefs,

Je grote ik.