tweet

interviews

Anne

Door onze hoofdredacteur Janneke

“Ik mag mezelf zijn en mensen waarderen mij dan ook”

Anne (26) heeft een eigen onderneming in fotografie en tekstschrijven. Door te freelancen, lukt het haar om deels betaald te werken. Eerder rondde zij een master af, maar dit ging niet zonder slag of stoot. Zij hoorde namelijk tijdens het tweede jaar van haar studie, dat ze autisme heeft. Verder heeft ze last van chronische migraine en is daardoor vaak vermoeid.

Hoe ben jij de middelbare school doorgekomen?
SONY DSCIk zat op het gymnasium en moest hard werken voor voldoendes, maar na een schooldag had ik eigenlijk geen energie meer om thuis nog huiswerk te maken. Vanwege mijn migraine-aanvallen was ik namelijk vaak vermoeid. Ik probeerde me in de les en in de zelfstudeeruren dus zo goed mogelijk te concentreren, zodat ik een groot deel van mijn huiswerk al af had. Vaak lukte dat niet en ik ging dan eerlijk aan de leraren vertellen dat ik mijn huiswerk niet af had (wie doet dat nou?). Ik denk dat ze het me daarom ook vergaven. Ze wisten denk ik wel dat ik mijn best deed.

Op je 19e kreeg je de diagnose autisme. Wat betekende dat voor jou?
Het heeft mij veel duidelijkheid gegeven. Als puzzelstukjes vielen de dingen waarin ik anders was, in elkaar. Ik had in mijn hoofd gehaald dat alles goed zou komen als ik achttien zou worden; dan zou ik niet meer anders zijn en dan zou ik weer vrolijker zijn. Toen dat niet gebeurde, ben ik hulp gaan zoeken. Na de diagnose ben ik terug gaan kijken op mijn jeugd. Ik denk dat mijn klasgenoten op de basisschool weinig aan mij gemerkt hebben, behalve dat ik altijd heel serieus was en liever een verslag schreef dan een spelletje deed. Al op heel jonge leeftijd wist ik dat ik op sociaal gebied moest compenseren, omdat ik anders buiten de groep zou vallen. Ik keek dan ook naar sociaal gedrag bij anderen, en deed dat na. Na mijn diagnose heb ik ontdekt dat ik mezelf mag zijn en dat er mensen zijn die me waarderen!

Wat gebeurde er na de diagnose?
Ik ging in behandeling bij een gespecialiseerd team. Ik had namelijk ook last van een depressie en van angsten. Mijn autisme bleek de achterliggende oorzaak daarvan te zijn, toen dat duidelijk was, kreeg ik een goede behandeling. In periodes dat ik vastloop door mijn autisme kom ik nu bij een psycholoog. Op het gebied van wonen krijg ik begeleiding vanuit een wooninitiatief. Ik ben, toen ik ging studeren, namelijk meteen op mezelf gaan wonen. Dat was een hele grote stap; een keuze die ik misschien niet had gemaakt als ik toen al had geweten dat ik autisme had. Nu ben ik blij dat ik hiervoor gekozen heb, want anders had ik misschien nooit mijn ouderlijk huis verlaten.

Je hebt de master Film- en Televisiewetenschappen gedaan. Hoe heb jij je studietijd ervaren?
Dankzij mijn diagnose in het tweede jaar van mijn studie, kon ik aanpassingen krijgen, zoals dat ik minder vaak hoefde samen te werken met anderen, omdat mij dat veel energie kostte. De contacten met mijn medestudenten waren wel een verademing in vergelijking met de middelbare school. Meteen tijdens de introductie vond ik een vriendengroepje, waarmee ik de rest van mijn studietijd doorbracht. Tijdens mijn studie ging mijn functioneren helaas steeds meer achteruit, door mijn migraine en vermoeidheid. Aan het einde van mijn studie kon ik maximaal 20 uur per week studeren, terwijl ik naast 10 uur college nog 30 uur aan zelfstudie zou moeten doen. Toch haalde ik met die 20 uur voldoendes. Mijn stage- en scriptietijd heb ik wat kunnen verlengen, zodat ik het aantal uren kon uitspreiden.

Je schreef je scriptie over films waarin autisme voorkomt. Wat viel jou het meeste op?
De film Rain Man heeft de standaard gezet voor een nogal stereotype weergave van autisme en dat is door veel filmmakers overgenomen. Een personage wordt vaak neergezet als: dit is hoe autisme eruitziet. Terwijl ten eerste autisme vaak een onzichtbare beperking is en er helemaal niet zoveel uiterlijke kenmerken zijn. En ten tweede is er een heel spectrum. Een personage in een film is dus alleen een mogelijke weergave van hoe autisme eruitziet. In de laatste film die ik bestudeerde (Mozart and the Whale) waren duidelijk ontwikkelingen te zien in de representatie: de hoofdpersonages waren een man én een vrouw met autisme. Daardoor waren er meteen verschillende uitingsvormen van autisme te zien in één film.

SONY DSCJe hebt begin dit jaar je eigen onderneming opgezet. Hoe kwam je op dat idee en wat zorgde er uiteindelijk voor dat je deze stap hebt gezet?
Na mijn studie wist ik dat het me waarschijnlijk niet zou lukken een ‘gewone’ baan te vinden. Ik kon maar enkele uren per week actief zijn en dat zou lang niet genoeg zijn voor een betaalde baan. Ik heb bij verschillende organisaties vrijwilligerswerk gedaan om werkervaring op te doen in webredactie en communicatie. Het aantal uren op kantoor uitbreiden lukte mij niet. Ik wist dat ik mijn werk op een hele andere manier in moest gaan delen, wilde ik ooit betaald gaan werken. Toen heb ik de keuze gemaakt om als freelancer te gaan werken. Dat beviel en begin dit jaar heb ik me ingeschreven bij de KvK. Mijn bedrijf heet A-typist, ik fotografeer en schrijf teksten. De foto’s die ik maak zijn abstract of conceptueel te noemen. Ik vind het leuk om te fotograferen vanuit een verhaal. Of om een foto te maken van een alledaags tafereel, dat door de manier van fotograferen, toch ineens bijzonder wordt. Mijn foto’s zijn te koop voor publicaties (folders, weblogs) in de webshop op mijn website.

Wat is jouw droom? En wat zou je écht met je onderneming willen bereiken?
Eigenlijk is mijn droom niet zo groot. Ik zou met mijn onderneming heel graag in mijn eigen onderhoud willen kunnen voorzien, zodat ik onafhankelijk kan zijn van de financiële regelingen van de overheid.

Heb jij tips voor andere jongeren met een beperking of chronische ziekte?
Blijf zoeken naar manieren waarop je kunt doen wat je graag zou willen in het leven. Ik denk dat veel mensen met een beperking of chronische ziekte sowieso goed zijn in creatief denken op dat gebied. Je moet wel. Zet dat in om je dromen te bereiken.