tweet

interview van de maand

Iris Westhoff

Door onze hoofdredacteur Janneke

“Ik had deze verandering echt nodig om weer in beweging te komen”

Iris Westhoff groeide op in Noord-Brabant, studeerde in Leiden en haalde haar master Cognitieve Psychologie. Zij woont en werkt momenteel in China! Hoe kwam zij hier terecht? En wat betekent het voor haar om met een vorm van autisme te leven? Wij laten haar graag haar inspirerende verhaal doen!

Jij hoorde twee jaar geleden dat je het syndroom van Asperger hebt. Hoe komt jouw autisme tot uiting?
iris1Ik heb moeite om me aan te passen aan nieuwe situaties, vooral als ik er niet zelf om heb gevraagd. Als ik zelf voor iets gekozen heb, is dat makkelijker omdat ik het dan zelf ook wil. Verder interpreteer ik informatie anders dan de meeste mensen, waardoor er misverstanden in de communicatie kunnen ontstaan. Soms kom ik door die afwijkende informatieverwerking tot creatieve oplossingen, maar het kan ook juist totaal verkeerd uitpakken. En als er meerdere zaken zijn die ik moet doen of wil doen, dan blijven deze zaken door mijn hoofd malen. Dat voelt alsof mijn gedachten in de knoop zitten en er komt dan niets uit mijn handen. Het helpt mij wel om overzichtelijke lijstjes te maken of in mijn dagboek te schrijven. Ik doe ook aan mindfulness en meditatie.

Je hebt je master Cognitieve Psychologie gehaald. Wat ging je na je studie doen?
Met mijn bul kon ik helaas geen baan vinden. Het allerliefst was ik na mijn afstuderen in het cognitief onderzoek gaan werken, maar daar zijn helaas veel plekken wegbezuinigd. Ik solliciteerde op WO- en HBO-functies, maar werd steeds afgewezen omdat ik geen werkervaring had. Op mijn vraag hoe ik aan ervaring kan komen als ik voortdurend om die reden werd afgewezen, heb ik van geen enkele recruiter een antwoord gekregen. Ik heb ook nog geprobeerd om een traineeship te gaan doen, maar ook daar werd ik op afgewezen, omdat ze me daarvoor weer te oud en te veel gevormd vonden. Dat ik geen werk kon vinden, ligt niet per se aan mijn autisme, maar vooral aan dat ik in een moeilijke tijd ben afgestudeerd. Na mijn studie ging ik dus maar aan de slag in een callcenter en als servicemonteur. Tussendoor heb ik nog een tweede studie geprobeerd, maar dat is niets geworden.

Dat zijn een hoop teleurstellingen. En toen?
Tijdens die tweede studiepoging ben ik met een aantal vechtsporten begonnen en dat heeft me op de been gehouden. Mijn baan als servicemonteur werd wegbezuinigd, maar een paar weken later mocht ik terugkomen tegen een lager salaris. Ik heb bedankt voor de eer. Ik liep namelijk al langer rond met het idee naar China te gaan. Ik had nog wat spaargeld en toen weer een sollicitatie op niets uitdraaide, boekte ik de reis. Eén van mijn dromen was ook om een niet-westerse taal te leren en dit was een mooie kans, het Mandarijn vind ik een interessante taal.

Dus je vertrok naar China! Wat ben je daar gaan doen?
iris2In Peking heb ik eerst een certificaat gehaald zodat ik Engelse les mocht gaan geven. Daarna ben ik stage gaan lopen op verschillende scholen in Chengdu, een stad in het Zuidwesten van China. Ik gaf leerlingen Engelse les en het was iedere keer een uitdaging om ze aan het spreken te krijgen. Ik werkte steeds weer op een andere school, dus ik kreeg niet de kans om met vaste klassen te werken. Wel had ik steeds andere Chinese collega’s en daardoor leerde ik veel over de Chinese manier van leven. Na mijn stage in Chengdu had ik geen zin om terug naar Nederland te gaan en ik verwachtte daar ook nog geen goede baan te vinden. Ik wilde ook niet meer bij mijn ouders gaan wonen, maar ik had mijn studentenkamer opgezegd en weinig geld over. Ik ben daarom in China gaan zoeken naar een andere onderwijsbaan. Ik werk nu voor een jaar op een privé-trainingscentrum in de stad Foshan. Ik geef hier Engelse les aan kinderen in de leeftijd van 5 tot 14 jaar. De klassen zijn hier heel groot en er worden schooluniformen gedragen. Vooral op de middelbare school zijn de schooldagen heel lang en deze leerlingen wonen dan ook vaak op een campus. Er is ook veel onderlinge competitie.

Hoe bevalt het leven in China je? En spreek je de taal al?
Het leven in China bevalt mij uitstekend. De taal spreek ik nog lang niet, maar ik leer steeds weer wat bij. Door mijn sterke visuele instelling pik ik karakters sneller op dan spreektaal. Ik kan menukaarten al aardig ontcijferen. Ik vind het eten trouwens verrukkelijk! Ik heb Chinese vrienden gemaakt die Engels spreken.

Ben jij van plan na dit jaar nog in China te blijven? Wat zijn je plannen?
iris3Hoewel ik het leuk vind om les te geven, wil ik zeker niet de rest van mijn werkzame leven voor de klas blijven staan. Ik blijf misschien wel in China, of ik ga naar een ander land, want er zijn nog meer landen waar ik nieuwsgierig naar ben. Ik vind het bevrijdend om te ervaren dat het leven er anders uit kan zien dan je van kinds af aan gewend was. Ik had deze verandering echt nodig om weer in beweging te komen. Ik heb altijd gedroomd van een baan waarvoor je moet reizen, wie weet vind ik die ooit nog weleens. Mijn baan moet een uitdaging blijven én ik wil kunnen doorgroeien naar andere functies. Ik wil geen baan meer waarin ik me na een week een gefrustreerd circusaapje voel dat een trucje blijft herhalen.

Heb jij nog tips voor jongeren met een (niet-zichtbare) beperking zoals autisme?
Gebruik de bijzondere eigenschappen van je beperking in je voordeel en leer omgaan met de beperkende factoren. Bedenk ook dat niets voor eeuwig is; aan alles komt een einde, hoe uitzichtloos de situatie soms ook lijkt. Hoe ouder je bent, hoe meer je zelf je eigen omgeving kan uitkiezen. Zet door in onaangename situaties; soms moet je door iets vervelends heen om iets te bereiken wat wel prettig is. Word niet boos op jezelf als je fouten maakt; die fouten zijn nodig om iets te leren, al kan het soms even duren voordat duidelijk wordt wat je precies geleerd hebt. En laat je niets wijsmaken. Negeer vooral de woorden: “dat kan jij niet.”

Update juli 2015: Iris heeft uiteindelijk een jaar in China gewoond en gewerkt. Het is voor haar nog steeds lastig om geschikt werk in Nederland te vinden. Daarom heeft ze besloten haar eigen werk te creëren en is ze het bedrijf Autimotive gestart. Zij wil schoolbegeleiding gaan bieden aan leerlingen met autisme in het voortgezet onderwijs. “Het schoolsysteem is afgestemd op hoe de meeste mensen denken en doen. Ik kan het schoolsysteem niet veranderen. Wel kan ik de leerling met autisme helpen om met het bestaande schoolsysteem om te gaan en er het beste uit te halen voor hem- of haarzelf.”